پانزدهم اگوست؛ تنها روز تسلیم‌شدن کشور به یک گروه تروریستی و نابودی نظام نبود، بلکه روز سیاهی بود که آرزوهای میلیون‌ها دختر و زن در افغانستان نابود شد. روزی که نظام فروپاشید، ظلم و خشونت همه‌جا را فرا گرفت و کشور ما به وحشت‌سرا تبدیل شد. افرادی که دستان‌شان به خون هزاران بی‌گناه آغشته بود و بویی از انسانیت نبرده بودند، به قدرت رسیدند.

پانزدهم آگوست 2021 فقط سقوط کابل نبود؛ روزی بود که امید و آینده‌ یک ملت در هم شکست. با فرار اشرف غنی و فروپاشی جمهوریت، جاده های کابل از صدای آزادی تهی شد و پرچم سفید طالبان بر فراز شهری برافراشته شد که زمانی نماد مبارزه برای حقوق بشر، دموکراسی و برابری جنسیتی بود.

آدری آزولی، دبیرکل یونسکو، با ابراز نگرانی عمیق از وضعیت آموزش در افغانستان، از جامعه جهانی خواسته است که فشارهای دیپلماتیک بر طالبان را افزایش دهند و به‌طور بی‌وقفه خواستار بازگشایی مکاتب و دانشگاه‌ها برای زنان و دختران شوند.

سایمون هریس، معاون نخست‌وزیر ایرلند، هم‌زمان با چهارمین سالگرد سقوط افغانستان به‌دست طالبان، گفته است که با بازگشت این گروه به قدرت، وضعیت حقوق بشر در افغانستان وخیم‌تر شده و زنان، دختران و اقلیت‌ها بیشترین آسیب را دیده‌اند.