این گزارش نشان می‌دهد که در شرایط بحرانی سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کنونی، کارگری جنسی به یکی از روش‌های بقای گروه‌های آسیب‌پذیر، بدل شده است.

گزارش AWCSWO عوامل متعددی را در افزایش کارگری جنسی در افغانستان برشمرده است، از جمله فقر گسترده و کاهش فرصت‌های معیشتی. در گزارش آمده است: "پس از سقوط دولت پیشین و اعمال محدودیت‌های اقتصادی توسط طالبان، میلیون‌ها خانواده به فقر شدید فرو رفته‌اند. هزاران زنی که پیش‌تر در نهادهای دولتی، آموزشی و سازمان‌های بین‌المللی مشغول بودند، یک‌شبه از کار بیکار شدند و برخی از آن‌ها به چنین روش‌هایی روی آورده‌اند."

همچنین، سرکوب سیستماتیک زنان به‌عنوان عامل دیگری ذکر شده و گزارش می‌افزاید: "طالبان کارگری جنسی را ممنوع اعلام کرده‌اند، اما این ممنوعیت در عمل به ابزاری برای کنترل و سرکوب زنان تبدیل شده و برخی اعضای این گروه خود در بهره‌کشی جنسی دست دارند."

این نهاد همچنین از افزایش قاچاق دختران و زنان از مناطق مرزی به کشورهای همسایه مانند پاکستان، ایران و حوزه خلیج فارس خبر داده است. "در داخل کشور نیز، شهرهایی چون جلال‌آباد، قندهار، هرات، بامیان و کابل به مراکز فعالیت شبکه‌های غیررسمی بهره‌کشی جنسی تبدیل شده‌اند."

گزارش تأکید می‌کند: "در بسیاری از مناطق تحت کنترل طالبان، زنان جوان و بیوه تحت فشار برای ازدواج با جنگجویان این گروه قرار گرفته‌اند؛ ازدواج‌هایی که اغلب به بردگی جنسی منجر شده و پس از مدتی این زنان فروخته یا رها می‌شوند."

‏AWCSWO در ادامه گفته است که طالبان، با وجود ممنوعیت ظاهری کارگری جنسی، خود به یکی از عوامل اصلی تداوم این پدیده تبدیل شده‌اند. گزارش می‌گوید: "برخی اعضای طالبان به مشتریان پنهان این پدیده بدل شده‌اند و زنانی که به اتهاماتی چون فساد اخلاقی بازداشت می‌شوند، در بازداشت‌گاه‌ها مورد آزار جنسی قرار می‌گیرند یا مجبور به ارائه خدمات جنسی به فرماندهان محلی می‌شوند."

این گزارش با اشاره به محرومیت گسترده زنان از حقوق اولیه، آموزش و حمایت‌های حقوقی، خاطرنشان می‌کند: "کارگری جنسی تحت حاکمیت طالبان نه تنها کاهش نیافته، بلکه به شکلی پیچیده‌تر و مخفی‌تر ادامه یافته است." AWCSWO در پایان بر ضرورت مداخله فوری جامعه جهانی تأکید کرده و خواستار مستندسازی این بحران، اتخاذ اقدامات عملی و مقابله با خشونت و بهره‌کشی سیستماتیک علیه زنان افغانستان شده است.