او در این نشست تاکید کرد که علی‌رغم درخواست‌های مکرر برای تشکیل دولتی فراگیر و پاسخگو که نمایان‌گر اراده و مشارکت تمام اقشار جامعه، به‌ویژه زنان، باشد، طالبان حکومتی را تحمیل کرده‌اند که اولویت آن بر انحصارگرایی به جای اتحاد است.

فایق همچنین به آسیب‌های نامتناسب سیاست‌های سرکوب‌گرانه طالبان علیه زنان و دختران اشاره کرد و این محدودیت‌ها را نوعی آپارتاید جنسیتی دانست. وی افزود که این سیاست‌ها به معنای از بین بردن نیمی از پتانسیل جامعه افغانستان است و جامعه را به سمت عقب‌ماندگی سوق می‌دهد.

او همچنین تاکید کرد که علاوه بر مسائل جنسیتی، اقلیت‌های قومی و مذهبی، از جمله جامعه هزاره، با آزار، تبعیض و حملات هدفمند مواجه هستند.

فایق خاطرنشان کرد که یکی از نگران‌کننده‌ترین مسائل، انتقام‌جویی طالبان از نیروهای امنیتی و مقام‌های دولتی سابق است و با وجود وعده‌های عفو، گزارش‌های مربوط به بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه، ناپدید شدن‌های اجباری و قتل‌های فراقانونی نظامیان پیشین همچنان ادامه دارد.

سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل در ادامه گفت که سیاست‌های طالبان بازتاب‌دهنده ارزش‌های واقعی اسلامی یا سنت‌های مردم افغانستان نیست و این سیاست‌ها چرخه فقر، وابستگی و درگیری را در افغانستان عمیق‌تر می‌کند.

او همچنین از سفارشات گزارش‌گر ویژه حقوق بشر حمایت کرده و علاوه بر درخواست به‌رسمیت‌شناختن آپارتاید جنسیتی، خواهان ایجاد یک مکانیسم مستقل پاسخ‌گویی برای افغانستان شد که مکمل کار گزارش‌گر ویژه باشد.

فایق از ابتکار آلمان، کانادا، استرالیا و هلند برای پاسخ‌گو کردن طالبان بر اساس کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان (CEDAW) استقبال کرده و بیان داشت که این ابتکار، که ممکن است به دادگاه بین‌المللی دادگستری ارائه شود، نشان‌دهنده تعهد جهانی برای پاسخ‌گو کردن طالبان در قبال نقض حقوق بشر است.

او بر لزوم اتخاذ یک رویکرد واحد و مبتنی بر حقوق بشر از سوی جامعه بین‌المللی تاکید کرد و گفت: "ما خواستار موضع اصولی در تعاملات هستیم که پیشرفت‌های قابل‌ سنجش در عرصه حقوق بشر را به‌عنوان پیش‌شرط هرگونه گفت‌وگو با طالبان الزامی کند. این رویکرد پاسخ‌گویی را تقویت کرده و حقوق بشر را در کانون تلاش‌های دیپلماتیک قرار می‌دهد."

در پایان، فایق به واقعیت تاریک امروز مردم افغانستان اشاره کرد که به سرعت آزادی، کرامت و امنیت آن‌ها را تهدید می‌کند و تأکید کرد که جامعه بین‌المللی نمی‌تواند در برابر این وضعیت بی‌تفاوت بماند.