او این سخنان را در 63مین اجلاس کمیسیون توسعه‌ اجتماعی سازمان ملل متحد که در نیویورک برگزار شد، بیان کرد.

فایق تأکید کرد که افغانستان، 30 سال پس از اعلامیه‌ی کپنهاگ، یکی از شدیدترین بحران‌های اجتماعی و اقتصادی تاریخ خود را تجربه می‌کند؛ بحرانی که میلیون‌ها نفر را به فقر کشانده و زنان و دختران را از زندگی عمومی حذف کرده است.

فایق با اشاره به اهمیت آموزش به‌عنوان پایه‌ی پیشرفت اجتماعی و اقتصادی، گفت که این زیرساخت در افغانستان به‌طور سیستماتیک در حال تخریب است.

او محرومیت دختران و زنان افغانستان از آموزش و کار را "آپارتاید جنسیتی" خواند و افزود که این موضوع نه تنها یک فاجعه‌ی حقوق بشری، بلکه یک بحران اقتصادی نیز محسوب می‌شود. وی تأکید کرد: "هیچ کشوری نمی‌تواند توسعه یابد وقتی نیمی از جمعیت آن کنار گذاشته شوند."

او همچنین به منع تحصیل دختران در انستیتوت‌های طبی اشاره کرد و هشدار داد که این محدودیت جدید جان بی‌شماری از افراد را به خطر خواد انداخت و مرگ‌ومیر مادران را افزایش خواهد داد.

فایق با انتقاد از سیاست‌های طالبان گفت که این گروه به‌جای سرمایه‌گذاری در علوم، فناوری، مهارت‌های فنی و نوآوری، در حال گسترش مدارس دینی است که به انزوا و افراط‌گرایی دامن می‌زند.

او افزود: "اگر اقدامی نکنیم، نسل آینده‌ی افغانستان، نسلی بدون تفکر انتقادی، بدون فرصت و بدون امید خواهد بود. ما باید دسترسی به آموزش باکیفیت، مهارت‌های مدرن و فرصت‌های اقتصادی را فراهم کنیم تا آینده‌ی افغانستان را حفظ نماییم."

سرپرست نمایندگی افغانستان در سازمان ملل متحد از جامعه‌ی بین‌المللی خواست که نسبت به وخامت اوضاع در افغانستان بی‌تفاوت نباشد. او تأکید کرد که مردم افغانستان، به‌ویژه زنان، دختران و جوانان، نباید به فراموشی سپرده شوند.