این زنان معترض در قطع‌نامه خود تأکید کردند که زنان افغانستان، به‌ویژه فعالان حقوق بشر، خبرنگاران و معترضان، با یکی از شدید‌ترین بحران‌های انسانی و حقوق بشری در جهان روبه‌رو هستند.

به گفته آنان، محدودیت‌های سیستماتیک، خشونت گسترده و حذف کامل زنان از عرصه‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در افغانستان، مصداق بارز نقض حقوق بشر و آپارتاید جنسیتی است.

در این قطع‌نامه آمده است که از زمان تسلط طالبان بر افغانستان، زنان از دسترسی به آموزش، فرصت‌های شغلی، آزادی بیان و مشارکت در جامعه محروم شده‌اند.

علاوه بر این، زنان معترض خواستار ایجاد مسیرهای امن و قانونی برای خروج و اسکان مجدد زنان معترض، خبرنگاران، فعالان حقوق بشر و نظامیان پیشینی شدند که در افغانستان و کشورهای همسایه با تهدیدات جدی و سرکوب مواجه هستند.