زنانی که از آمدن زمستان میترسند

با نزدیکشدن فصل زمستان، نگرانیها از شدت گرفتن مشکلات معیشتی و نبود امکانات اولیه زندگی در میان شماری از بیوهزنان و زنان سرپرست خانواده در ولایت هرات افزایش یافته است.
این زنان در گفتوگو با زننیوز میگویند که در تمام سال با فقر، بیکاری و محرومیت دستوپنجه نرم میکنند و اکنون با نزدیکشدن روزهای سرد، چشمانتظار کمکهایی هستند که بتواند آنان و فرزندانشان را از سرمای زمستان در امان نگه دارد.
نداشتن مواد غذایی کافی، نبود سوخت برای گرمکردن خانه، سرپناه نامناسب و کمبود وسایل ابتدایی زندگی، از جمله مشکلاتی است که این زنان با آن روبهرو هستند؛ مشکلاتی که با فرارسیدن زمستان، زندگی آنان را دشوارتر میسازد.
بیبی زرغونه، زنی سالخورده که مسئولیت تأمین نیازهای زندگی سه دخترش را برعهده دارد، میگوید شش سال پیش به امید یافتن زندگی بهتر، از ولایت فاریاب به هرات مهاجرت کرده است؛ اما پس از گذشت سالها، هنوز نتوانسته شرایط مناسبی برای زندگی خود و فرزندانش فراهم کند.
او میگوید که نه درآمدی برای تأمین نیازهای خانواده دارد و نه امکاناتی برای مقابله با سرمای زمستان.
«از فاریاب بهخاطر بدبختی و مشکلاتی که داشتیم به هرات آمدم، اما اینجا هم وضعیت بدتر از آنجا است. وقتی زمستان میرسد، تشویش و نگرانی ما چند برابر میشود. نه نان داریم و نه هیزم که خانه را گرم کنیم.»
این زن سالخورده میافزاید که شش زمستان گذشته را زیر یک خیمه فرسوده سپری کرده و هر سال با مشکلات بیشتری در زمینه صحت و معیشت روبهرو شده است.
«شش سال است که زمستانها را زیر همین خیمه شاریده سپری میکنم. هر سال مریضیهایم بیشتر میشود. امسال نمیدانم این زمستان را چگونه سپری کنم.»
در همین حال، بشرا، یکی دیگر از زنان بیوه که باشنده اصلی ولایت بادغیس است و اکنون در هرات زندگی میکند، میگوید نبود امکانات ابتدایی، حتی خوابیدن و استراحتکردن را برای او دشوار ساخته است.
او میگوید در فصل تابستان، بهدلیل گرمی هوا میتواند بیرون از خانه و روی زمین بخوابد؛ اما با فرارسیدن زمستان، نبود تشک، بالش، هیزم و پول برای خرید سوخت، زندگی را برایش طاقتفرسا میسازد.
بشرا همچنین از نبود حمایتهای لازم شکایت دارد و مدعی است که کمکهای در نظر گرفتهشده برای نیازمندان نیز همیشه به دست افراد مستحق نمیرسد.
او میگوید: «تابستان که هوا گرم است، بیرون از خانه حتی روی زمین هم میشود خوابید؛ اما زمستان سخت است. نه توشک و بالش درست داریم، نه هیزم و نه پولی برای خرید آن. طالبان هم هیچ کمکی به ما نمیکنند. حتی خودشان به روستای مهاجران آمدهاند تا کمکهایی را که برای مردم میشود، به خود بگیرند.»
بیبی هاجره، یکی دیگر از زنان بیوه در هرات، نیز میگوید که زندگی در یک خانه گلی و فرسوده و نبود امکانات مناسب، وضعیت صحی او را دشوار ساخته است.
او میگوید سه سال پیش بیمار شده و از آن زمان تاکنون با درد و ورم پاهایش زندگی میکند؛ مشکلی که بهگفته او، با سردشدن هوا شدت میگیرد و توانایی انجام کارهای روزمره را از وی میگیرد.
«سه سال پیش مریض شدم. پاهایم ورم میکرد و درد داشت. تا هنوز هم همینطور هستم. وقتی هوا سرد میشود، دردم بیشتر میشود. نمیتوانم هیچ کاری کنم و هیچ چیزی هم ندارم که خانهام را گرم کنم. وقتی زمستان نزدیک میشود، مشکلات ما صد برابر میشود.»
این زنان میگویند که بدون داشتن سرپرست، شغل و درآمد ثابت، توانایی تأمین نیازهای اولیه خانوادههای خود را ندارند و زمستان برای آنان تنها تغییر فصل نیست، بلکه دورهای از نگرانی درباره غذا، سرپناه، بیماری و زنده ماندن در برابر سرمای شدید است.
با نزدیکشدن روزهای سرد، آنان از حکومت و نهادهای امدادرسان میخواهند که وضعیت خانوادههای بیسرپرست و آسیبپذیر را جدی بگیرند و پیش از شدتگرفتن سرما، کمکهای ضروری را به آنان برسانند.
بیبی زرغونه میگوید که در شرایط کنونی، حتی مقدار اندکی هیزم میتواند برای خانوادهاش کمک بزرگی باشد.
«طالبان باید به مردم بیچاره و بیکس کمک کنند؛ چون ما نه سرپرست داریم، نه کار و نه پول. خواست ما این است که در زمستان حداقل کمی هیزم برای ما بدهند.»
بیبی هاجره نیز خواهان فراهمشدن وسایل گرمایشی برای خانوادههای نیازمند است و میگوید که بدون این امکانات، سپریکردن زمستان دشوار خواهد بود.
او تأکید میکند: «حکومت باید غم مردم بیکس را بخورد. خواست ما از دولت این است که برای نجات ما، وسایل گرمایشی در اختیار ما قرار بدهد تا بتوانیم خانههای خود را گرم کنیم.»
روایت این زنان نشان میدهد که نبود سرپناه مناسب، سوخت، مواد غذایی و امکانات صحی، میتواند سرمای زمستان را برای خانوادههای بیسرپرست به بحرانی جدی تبدیل کند.






