روزی که در طب کامیاب شدم؛ پیامی به دختران محروم از کانکور

یادداشت | داکتر کریمه اعظم، مسئول جنبش زنان معترض شمال

روزی که نتایج کانکور اعلام شد، به دلیل ضعیف بودن اینترنت در افغانستان نتوانستم نتیجه‌ام را ببینم. از دوستم در مسکو خواستم که نتیجه را بررسی کند.

دقایقی بعد تماس گرفت و با خوشحالی گفت: «مبارک! در رشته طب کامیاب شدی.»

از شدت خوشحالی اشک شوق ریختم و سجده شکر به جا آوردم. قبولی در رشته طب بزرگ‌ترین آرزو و عشق زندگی‌ام بود.

امروز این خاطره را به یاد می‌آورم، زیرا می‌دانم همین آرزو در دل هزاران دختر افغانستان زنده است؛ دخترانی که امروز از حق آموزش، کانکور و دانشگاه محروم شده‌اند.

من نیز در دوره نخست حاکمیت طالبان در کندز از آموزش محروم شدم. در آن زمان، در مکتب‌های خانگی و نزد ملا به آموزش ادامه دادم. با وجود همه دشواری‌ها، هرگز امیدم را از دست ندادم.

به همه دختران افغانستان می‌گویم:

هیچ‌گاه از رؤیاهای خود دست نکشید. امید، نخستین گام هر پیروزی است.

هیچ شرایطی همیشگی نیست. روزی فرا خواهد رسید که دروازه‌های مکاتب و دانشگاه‌ها دوباره به روی همه دختران این سرزمین باز شود و شما با عزت و سربلندی به آرزوهای‌تان برسید.