عید در افغانستان؛ وقتی مادران حتی نان شب ندارند
- Ariahn Raya
- Mar 21
- 2 min read
در افغانستان، رسم سهروز عید معمولاً با شادی، دید و بازدید و امید همراه است؛ اما برای بسیاری از زنان سرپرست خانواده در افغانستان، این مناسبت رنگی از اندوه، نگرانی و مبارزه برای بقا دارد.
شماری از این زنان که مسئولیت تأمین نفقه خانوادههایشان را بر دوش دارند، میگویند نه تنها توان خرید لباس نو و میوهٔ عیدی برای فرزندانشان را ندارند، بلکه در تأمین ابتداییترین نیازها، از جمله نان شب، با مشکل جدی مواجهاند.
صفورا، زن میانسالی در شهر کابل، یکی از این چهرههاست.
او که سرپرستی چهار کودک یتیماش را به عهده دارد، هر روز در کنار سرک مینشیند و از راه گدایی تلاش میکند لقمه نانی برای فرزندانش فراهم کند.
وی با صدایی آمیخته با اندوه به زننیوز میگوید: «حتی سیر کردن شکم کودکانم سخت است، چه برسد به میوهٔ عید یا لباس نو. خانهام را یکبار نگاه کنید، میدانید من چه میکشم. حتی با نان خشک نمیتوانیم شکم فرزندانم را سیر کنیم.»
ثریا، باشندهٔ مزارشریف و مادر شش کودک، نیز وضعیت مشابهی دارد.
او از طریق صفاکاری خانههای مردم امرار معاش میکند، اما نبود کار ثابت باعث شده که درآمدش نامنظم و ناکافی باشد.
«امسال عید در حالی میرسد که هیچ پولی در خانه ندارم، نمیدانم چگونه از پس مخارج خانه برآیم. کودکانم سرگرداناند. عید کجا؟»
در ولایتهای غربی نیز وضعیت تفاوت چندانی ندارد.
بیبیگل، زن 45 ساله در بادغیس، میگوید که به دلیل مشکلات اقتصادی حتی نتوانسته یک جوره چپلی یا لباس ساده برای کودک خود تهیه کند. او تأکید میکند که اولویت اصلیاش تنها پیدا کردن غذای روزانه برای فرزندانش است.
در هرات، زرغونه روایت تلخ دیگری دارد. وی میگوید که به دلیل بیماری همسرش، ناچار شده برای تأمین هزینههای زندگی به گدایی روی آورد.
«شوهرم مریض است، خانهٔ کرایهیی داریم، روزها میآیم اگر کسی دست خود را سویم دراز کند، چهار تا نان خشک میخرم و به خانه میبرم. خیلی وقتها شده دست خالی به خانه رفتم. عید به ما سخت میگذرد، چون چیزی نداریم.»
این زنان میگویند عید برایشان تفاوتی با روزهای دیگر ندارد؛ زیرا به گفتهٔ آنان، عید نیز جز روزهایی است که با نگرانی و تنگدستی سپری میشود.
این روایتها نشان میدهد که برای بسیاری از زنان سرپرست خانواده در افغانستان، عید نه نماد شادی، بلکه یادآور دشواریهای زندگی و نابرابریهای عمیق اقتصادی است.
