صفحه اصلی New Page درباره ما برنامهها زننیوز تماس با ما به تلویزیون زن خوش آمدید! تلویزیون زن یک شبکه تلویزیونی منحصر به فرد است که به طور خاص به ساخت محتوای باکیفیت برای زنان توسط زنان اختصاص دارد. ماموریت ما توانمندسازی زنان و شکستن کلیشهها از طریق برنامههایمان است. برای اطلاعات بیشتر در مورد ما، همین حالا اینجا کلیک کنید. تلویزیون زن: توسط زنان، برای زنان! بیشتر بدانید زن نیوز Body of Woman Found in Daman District of Kandahar Over 750 Afghan Families Return from Iran and Pakistan in a Single Day ماری کبیر-سراج بیشاپینگ بهعنوان دستیار معاون وزارت خارجه امریکا در امور افغانستان منصوب شد از کابل تا تهران؛ جنگ مشترک علیه آموزش دختران افغان مشاهده همه اخبار جدیدترین برنامههای ما | همین حالا مشاهده کنید! مرور ما در تلویزیون زن به تولید محتوایی معتقدیم که نه تنها سرگرم کننده باشد بلکه تاثیرگذار باشد. ما تلاش میکنیم تا صدای زنان از هر قشر و طبقهای باشیم و داستانهای آنها را به تصویر بکشیم. تیم ما متعهد به ارائه برنامههای باکیفیت است که به توانمندسازی زنان و در نتیجه، توسعه پایدار با توجه موضوعی به جنبههای مختلف توانمندسازی زنان از طریق برنامههای تلویزیونی کمک میکند. بیشتر بدانید Coming Soon هم اکنون ما را دنبال کنید!

زن نیوز زننیوز، در تلویزیون زن، پژواک ایستادگی، آگاهی و روایتگری معنادار است. ما با تعهد و شهامت مینویسیم تا حقیقتهایی را بازتاب دهیم که در سایهٔ سانسور و بیتوجهی پنهان ماندهاند. در این بستر، زنانی که صدایشان سرکوب شده، فرصت مییابند سخن بگویند و سکوتشان را بشکنند. گزارشها بیوهزنان غور: «نمیدانیم کودکانمان را چگونه سیر کنیم» شماری از زنان بیوه در غور میگویند پس از مرگ شوهرانشان، تأمین غذای کودکان و هزینههای زندگی به تنهایی بر دوش آنان افتاده است؛ در حالی که فرصت کار و حمایت دوامدار برایشان بسیار محدود است. تازهترین اخبار سازمان ملل: امدادرسانان زن باید بدون محدودیت در افغانستان کار کنند دفتر زنان سازمان ملل در افغانستان تأکید کرده است که کارمندان زن بخش بشردوستانه باید بتوانند در محیطی امن و بدون محدودیت به کار خود ادامه دهند. 4 days ago 1 min read مجاهد: تظاهرات در اسلام وجود ندارد ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، میگوید «تظاهرات در قانون اسلامی وجود ندارد» و اعتراضهای خیابانی مربوط به نظامهای دموکراتیک و جمهوری است. 4 days ago 1 min read دختر 16 ساله در هند در بس در حال حرکت مورد تجاوز گروهی قرار گرفت یک دختر 16 ساله در جریان سفر با یک بس در دهلی و مناطق اطراف آن، از سوی راننده و کنترولر بس مورد تجاوز گروهی قرار گرفته است. 6 days ago 2 min read مشاهده همه گزارشهای تصویری Play Video Play Video Forgotten Families: Children Without Water or Shelter Play Video Play Video Long Coats Banned, Burqas Compulsory: Taliban Restrictions on Afghan Women Load More صدای زن پنج سال امیدهای از دسترفته؛ آیا جهان به این عادت کرده است؟ پانزدهم آگست برای بسیاری از مردم شاید یک تاریخ عادی باشد؛ تاریخی در تقویم، تاریخی در کتابهای سیاسی، تاریخی که با سقوط کابل و بازگشت طالبان برابر است. اما برای من زخم 15 آگست؛ «من کابل را با گریه ترک کردم» من خبرنگار بودم؛ با کلمهها زندگی میکردم و با دوربین و قلم، درد مردمم را روایت میکردم. اما روزی رسید که خودم شدم یکی از همان آدمهایی که باید از دردشان مینوشتم. زخمهایی که دیده نمیشوند؛ روایت یک دانشجوی افغان شاید سنگینترین چیزی که یک مهاجر افغان با خود حمل میکند، نه پاسپورت است، نه ویزه و نه حتی چمدانی که از وطن آورده است. سنگینترین بار، افغان بودن است. بیشتر بخوانید اشتراک در خبرنامه ایمیل خود را وارد کنید ثبت نام تشکر از ارسال شما!

از ما حمایت کنید اهداهای شما به تلویزیون زن کمک میکند تا در شرایط محدودکننده به فعالیت رسانهای خود ادامه دهد. با پشتیبانی شما، ما از خبرنگاران زن حمایت میکنیم، داستانهای ناگفته را بازتاب میدهیم و صدای زنان افغان را زنده نگه میداریم. دفعه پرداخت One time One time Monthly Monthly مقدار پرداخت CA$10 CA$10 CA$25 CA$25 CA$50 CA$50 CA$100 CA$100 CA$125 CA$125 CA$150 CA$150 CA$200 CA$200 Other Other 0/100 نظر شما (اختیاری) پرداخت CA$10 Monthly

Symbolic image: AI-generated / Zan TV پنج سال پیش، وقتی شیرین تنها 15 سال داشت، لباس و چادر عروسی بر تنش کردند؛ اما آن روز برای او آغاز یک زندگی مشترک نبود، بلکه آغاز سال‌هایی از رنج، تحقیر و محرومیت بود. او در بدل خونی که برادرش در آن دست داشت، به خانواده مقتول «بد» داده شد؛ بی‌آن‌که خودش در آن قتل نقشی داشته باشد. شیرین اکنون 20 ساله است. او می‌گوید در تمام این پنج سال، در خانه‌ای زندگی کرده که او را نه به‌عنوان همسر، بلکه به‌عنوان تاوان یک قتل می‌شناسند. اعضای خانواده شوهرش تحقیرش می‌کنند و به او می‌گویند که هیچ ارزشی ندارد. شیرین می‌گوید: «من 20 ساله هستم و من را به خاطر این‌که برادرم در یک خون دست داشت، به بد دادند. فعلاً این خانواده می‌گویند تو هیچ ارزشی نداری، تو فقط یک کنیز هستی. من هر روز شکنجه می‌شوم؛ پنج سال است که این وضعیت را تحمل می‌کنم.» شیرین تنها نیست. در بخش‌هایی از افغانستان هنوز دخترانی هستند که نه به انتخاب خود، بلکه برای پایان دادن به دشمنی، پرداخت تاوان یک قتل یا حفظ آنچه برخی خانواده‌ها «عزت» می‌دانند، به خانواده طرف مقابل سپرده می‌شوند؛ رسمی که به «بد دادن» معروف است. در این رسم، جرمی که یک مرد مرتکب شده، می‌تواند سرنوشت دختری را برای تمام عمر تغییر دهد؛ دختری که نه در قتل نقشی داشته و نه در منازعه میان دو خانواده، اما بهای آن را با از دست دادن آزادی، کرامت و آینده‌اش می‌پردازد. از گذشته‌های دور، زمانی که میان دو خانواده جنگ یا منازعه‌ای رخ می‌داد و فردی در این درگیری کشته می‌شد، بزرگان محل از طریق جرگه تلاش می‌کردند دشمنی را پایان دهند. در برخی مناطق، یکی از شیوه‌های حل این منازعات، دادن دختر یا خواهر خانواده فردی بود که مرتکب قتل شده بود، به خانواده مقتول. این رسم که «بد دادن» نامیده می‌شود، گاهی دختران کم‌سن‌وسال را نیز قربانی می‌کند. شیرین می‌گوید در این خانواده نه به‌عنوان یک همسر، بلکه به‌عنوان مجرمی دیده می‌شود که باید تاوان جرم برادرش را بدهد. او می‌گوید: «این رسم بدی است. برادرم مشکل داشت، ولی آزاد است و زندگی می‌کند؛ من تا زنده باشم در این خانه و به جرم او زندانی هستم.» شیرین زمانی که 15 سال داشت، وارد زندگی مشترکی شد که به گفته خودش هیچ شناختی از آن نداشت. او می‌گوید برایش مراسم عروسی برگزار نشد و تنها ملا نکاح او را خواند. به گفته شیرین، شوهرش حدود 40 سال سن دارد و پیش از او نیز یک همسر و شش فرزند داشته است. او می‌گوید: «من خیلی چیزها را نمی‌دانستم. برایم محفل نگرفتند؛ فقط ملا نکاح کرد و رفت. بعد از آن شب به من گفتند باید به خانه شوهرت بروی. شوهرم از من بزرگ‌تر است، یک زن و شش اولاد دارد.» شیرین می‌گوید در این خانه هیچ‌گاه احساس نکرده است که از جایگاه و کرامت یک همسر برخوردار باشد و بیشتر با او مانند فردی مجرم رفتار شده است. رسم «بد دادن» در سراسر افغانستان رایج نیست، اما در برخی مناطق، از جمله بخش‌هایی از هلمند و کندهار، هنوز در مواردی برای حل‌وفصل منازعات خانوادگی و قومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در بخش‌هایی از جنوب و جنوب‌غرب افغانستان، بسیاری از اختلافات و دشمنی‌های خانوادگی و قومی از طریق جرگه‌ها حل‌وفصل می‌شوند. در برخی موارد، زنان و دختران به‌عنوان بخشی از توافق یا تاوان یک جرم به خانواده طرف مقابل داده می‌شوند. بزرگان قومی در هلمند می‌گویند مشکلات اقتصادی، تلاش برای پایان دادن به دشمنی‌ها و نبود آگاهی از عواملی است که باعث ادامه این رسم شده است. نورالله، یکی از بزرگان قومی در هلمند، به زن‌نیوز می‌گوید: «مشکلات اقتصادی، ختم یک دشمنی و نبود معلومات و آگاهی باعث می‌شود مردم دختر یا خواهرشان را به بد بدهند.» او می‌افزاید که برخی خانواده‌ها هنوز «بد دادن» را راهی برای حفظ عزت خانواده یا پایان دادن به دشمنی می‌دانند؛ تصمیمی که در نهایت زنان و دختران بهای آن را می‌پردازند. زینب، زن دیگری در کندهار، نیز قربانی همین رسم شده است. به گفته او، در سال 2023 میان پدرش و برادر شوهر کنونی‌اش درگیری رخ داد که در نتیجه آن، برادر شوهرش کشته شد. پس از این رویداد، جرگه‌ای قومی برای حل منازعه تشکیل شد و تصمیم گرفت زینب به برادر مرد کشته‌شده داده شود. زینب می‌گوید: «وقتی پدرم با برادر شوهر من درگیر شد، پدرم با چاقو زد و او را کشت. به همین خاطر مردم و قوم جرگه گرفتند و مرا به برادر کسی که کشته شده بود، دادند.» او می‌گوید پس از این ازدواج، حتی حق رفتن به خانه پدرش و دیدار با بستگانش را نیز از دست داده است. زینب می‌گوید: «وقتی این ازدواج صورت گرفت، حق رفتن به خانه پدرم از من گرفته شد. شوهرم گفت حق نداری به خانه پدرت یا دیگر قوم و خویشت بروی.» متخصصان روانی می‌گویند ازدواج‌های اجباری و زندگی در شرایطی که اختیار و کرامت فرد نادیده گرفته می‌شود، می‌تواند پیامدهای جدی روانی برای زنان و دختران داشته باشد؛ پیامدهایی که ممکن است بر فرزندان آنان نیز تأثیر بگذارد. شهلا نعیمی، متخصص روانی، می‌گوید زنانی که برخلاف میل خود مجبور به ازدواج می‌شوند، ممکن است با مشکلات جدی روحی و روانی روبه‌رو شوند. او می‌گوید: «اگر زن برخلاف خواست خودش به عقد درآید، درگیر مشکلات روحی می‌شود. زنان و دختران زیادی مراجعه می‌کنند که علت مشکلات‌شان همین است و حتی برخی به مشکلات شدید روانی می‌رسند.» به گفته او، آسیب تنها به زن محدود نمی‌شود، بلکه فرزندان چنین خانواده‌هایی نیز از پیامدهای این وضعیت متأثر می‌شوند. نعیمی می‌افزاید: «بدتر از این قضیه این است که فرزندانی که از چنین پدر و مادرهایی متولد می‌شوند، با توجه به بی‌احترامی و بی‌ارزشی‌ای که به مادر صورت می‌گیرد، متأثر می‌شوند و یک نسل با مشکلات روانی بزرگ می‌شود؛ زیرا نظم خانواده از هم پاشیده است.» با وجود ادامه این رسم در برخی مناطق افغانستان، آمار دقیقی از شمار زنانی که در سال‌های گذشته از طریق «بد دادن» به ازدواج مجبور شده‌اند، وجود ندارد. با این حال، طالبان می‌گویند اداره این گروه با نکاح اجباری مخالفت دارد و به خانواده‌ها اجازه نمی‌دهد دختران را برخلاف میل‌شان به ازدواج مجبور کنند. اما روایت زنانی مانند شیرین و زینب نشان می‌دهد که برای قربانیان «بد دادن»، مسئله تنها یک ازدواج اجباری نیست؛ آنان سال‌ها بهای جرمی را می‌پردازند که خود مرتکب نشده‌اند. شیرین اکنون 20 ساله است و پنج سال از زندگی‌اش را در خانه‌ای گذرانده که او را مسئول جرمی می‌دانند که برادرش مرتکب شده است. برای او و زنانی مانند زینب، «بد دادن» پایان یک دشمنی میان مردان نیست؛ آغاز مجازاتی است که زنان و دختران سال‌ها با آن زندگی می‌کنند.

Image Source: Wikimedia Commons در پی تصمیم فدراسیون روسیه مبنی بر به‌رسمیت‌شناسی رژیم گروه طالبان، «انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان» با نشر قطعنامه‌ای، این اقدام را به‌شدت محکوم کرده و آن را «همدستی آشکار با رژیم زن‌ستیز، تک‌قومیتی و واپس‌گرا» خوانده است. این انجمن در قطعنامه‌ای خود تأکید کرده است که تصمیم روسیه نه‌فقط یک اقدام سیاسی بلکه «مشارکت فعال در سرکوب سیستماتیک حقوق زنان در افغانستان» محسوب می‌شود. در متن قطعنامه آمده است: «طالبان طی دو دهه اخیر هزاران زن را از آموزش، کار، زندگی آزاد، مشارکت سیاسی و حتی نفس‌کشیدن محروم کرده‌اند. زندان‌های مخفی، شلاق زدن در ملأ عام، بازداشت و قتل فعالان حقوق زن، فقط بخشی از کارنامه‌ی طالبان است. روسیه، با این تصمیم، آگاهانه در کنار چنین جنایاتی ایستاده است.» این انجمن همچنین تصریح کرده که اقدام مسکو برخلاف اصول منشور سازمان ملل، اعلامیه جهانی حقوق بشر، و قطعنامه 1325 شورای امنیت در خصوص مشارکت زنان در روند صلح و امنیت است. آنان تاکید کرده‌اند که طالبان هیچ‌گونه مشروعیت مردمی و انتخاباتی ندارند و «به‌طور سیستماتیک اصول کنوانسیون‌های بین‌المللی در خصوص حقوق زنان، کودکان و اقلیت‌ها را نقض کرده‌اند.» در بخشی دیگر از این قطعنامه آمده است: «از این پس، روسیه شریک اخلاقی، سیاسی و حقوقی طالبان است. هر اقدام سرکوب‌گرانه‌ای از سوی طالبان، با مهر تأیید بین‌المللی از سوی کرملین همراه خواهد بود.» انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان، تأکید کرده است که «تاریخ این روز را ثبت خواهد کرد: روزی که یک قدرت جهانی به حکومتی خشن و متحجر مشروعیت داد؛ نه به‌خاطر مردم افغانستان، بلکه به‌خاطر منافع ژئوپولیتیکی خود.» این در حالی است که طالبان روز پنج‌شنبه (12 سرطان) اعلام کردند رژیم آنان توسط روسیه به‌رسمیت شناخته شده است. سفیر روسیه در کابل نیز این اقدام را تأیید کرده و گفته است که پیشنهاد رسمی آن توسط سرگی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، ارائه شده بود. روسیه نخستین کشوری است که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، رژیم این گروه را به‌رسمیت می‌شناسد. مقام‌های روسی دلیل این تصمیم را «همکاری‌های امنیتی طالبان» و «نقش این گروه در جلوگیری از قاچاق مواد مخدر» عنوان کرده‌اند. این اقدام با استقبال چین همراه شده و گزارش‌هایی از رسانه‌های منطقه، از جمله اکسپرس‌تریبون، حاکی از آن است که کشورهای دیگر نیز در حال ارزیابی امکان به‌رسمیت‌شناسی طالبان هستند. در پی این تصمیم، واکنش‌های زیادی از سوی نهادها و فعالان مطرح شده است. از جمله «انجمن انسجام دیپلمات‌های افغانستان» اقدام روسیه را مغایر با قوانین بین‌المللی و تهدیدی برای صلح در منطقه و جهان خوانده است.

Image Source: Wikimedia Commons خانم‌های بی‌سرپرست و نان‌آور در حوزه غرب کشور با شکایت از ممنوعیت کار برای زنان از سوی طالبان می‌گویند که بر اساس این فرمان رهبر طالبان، نه‌تنها وظایف‌شان را از دست داده‌اند، بلکه مجبور شده‌اند تا حیثیت و آبروی خود را ارزان بفروشند. شماری از خانم‌ها در ولایت‌های غرب کشور می‌گویند که از یک سو با مشکلات شدید اقتصادی روبه‌رو هستند و از سوی دیگر، طبق فرمان رهبر طالبان اجازه کار بیرون از خانه را ندارند، که این امر پای آنان را به گدایی روی سرک‌ها و جاده‌ها کشانده است. صوفیه، بیوه‌زنی که خود را در چادری آبی‌رنگ پیچانده است، می‌گوید که جبر روزگار همراه با ممنوعیت طالبان بر کار زنان، باعث شده که از بام تا شام روی سرک‌های شهر هرات دست گدایی را نزد مردم دراز کند. "شکم کودک های من گشنه است، مجبورم گدایی کنم، شوهرم سرطان داشت وفات کرد، در یک موسسه کار می کردم اما طالبان گفت خانم ها بدون محرم شرعی اجازه رفتن به بیرون از خانه به خاطر کار کردن را ندارند، بیکار ماندم و هر چه داشتم را فروختم جز گدایی راه دیگری نمانده." نادیه شهیر، دیگر خانم بی‌سرپرست و باشنده ولایت فراه، از ممنوعیت کار برای زنان شکایت کرده و می‌گوید: "من بیوه هستم، پدرم کهن سال بوده و فوت کرده ، برادر هایم هم از زندگی خود بیشتر نمی شود پس من برای خود محرم شرعی خریداری کنم، از کجا کنم مصرف شش طفل صغیر خود را، دوره جمهوریت در همین قومندانی صفا کار بودم ولی طالب ها من را بیرون کرد." بی‌بی حور، یکی دیگر از این زنان که در ساحه پل پشتون ولایت هرات گدایی می‌کند، می‌گوید پیش از این در یک مؤسسه به‌عنوان آشپز وظیفه اجرا می‌کرد، اما با صدور فرمان طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان، وظیفه‌اش را از دست داده است. وی با مطرح کردن این سوال، قوانین طالبان را غیر اسلامی و غیر انسانی می‌خواند: "طالب که کار را برای ما حرام کرده پس چرا گدایی را اجازه می دهد و حلال است؟ مگر فعلا من داخل خانه خود گدایی می کنم؟ اگر به گدایی بیرون شوم که مشکلی ندارد، اما وقتی بخاطر کار آبرومندانه بیرون شوم برایم حرام می کند." از سوی دیگر، فعالان حقوق زن از سازمان‌های بین‌المللی و حکومت طالبان خواستار رفع محدودیت‌های وضع‌شده بر کار و فعالیت زنان هستند. فاضله ندیم، یکی از فعالان حقوق زن، می‌گوید: "نیاز است تا جهان روی موضوع زنان افغانستان تمرکز کند و باید طالبان در مورد قوانین وضع شده خود بازنگری کنند به خصوص در مورد حقوق‌بشر و حقوق زنان چون امروز واقعا زندگی برای زنان و دختران به قفس و زندان تبدیل شده است." گفتنی است که طالبان پس از به دست گرفتن قدرت در افغانستان، کار، تحصیل و آموزش را برای زنان و دختران ممنوع کرده‌اند.