Symbolic image: AI-generated / Zan TV پنج سال پیش، وقتی شیرین تنها 15 سال داشت، لباس و چادر عروسی بر تنش کردند؛ اما آن روز برای او آغاز یک زندگی مشترک نبود، بلکه آغاز سال‌هایی از رنج، تحقیر و محرومیت بود. او در بدل خونی که برادرش در آن دست داشت، به خانواده مقتول «بد» داده شد؛ بی‌آن‌که خودش در آن قتل نقشی داشته باشد. شیرین اکنون 20 ساله است. او می‌گوید در تمام این پنج سال، در خانه‌ای زندگی کرده که او را نه به‌عنوان همسر، بلکه به‌عنوان تاوان یک قتل می‌شناسند. اعضای خانواده شوهرش تحقیرش می‌کنند و به او می‌گویند که هیچ ارزشی ندارد. شیرین می‌گوید: «من 20 ساله هستم و من را به خاطر این‌که برادرم در یک خون دست داشت، به بد دادند. فعلاً این خانواده می‌گویند تو هیچ ارزشی نداری، تو فقط یک کنیز هستی. من هر روز شکنجه می‌شوم؛ پنج سال است که این وضعیت را تحمل می‌کنم.» شیرین تنها نیست. در بخش‌هایی از افغانستان هنوز دخترانی هستند که نه به انتخاب خود، بلکه برای پایان دادن به دشمنی، پرداخت تاوان یک قتل یا حفظ آنچه برخی خانواده‌ها «عزت» می‌دانند، به خانواده طرف مقابل سپرده می‌شوند؛ رسمی که به «بد دادن» معروف است. در این رسم، جرمی که یک مرد مرتکب شده، می‌تواند سرنوشت دختری را برای تمام عمر تغییر دهد؛ دختری که نه در قتل نقشی داشته و نه در منازعه میان دو خانواده، اما بهای آن را با از دست دادن آزادی، کرامت و آینده‌اش می‌پردازد. از گذشته‌های دور، زمانی که میان دو خانواده جنگ یا منازعه‌ای رخ می‌داد و فردی در این درگیری کشته می‌شد، بزرگان محل از طریق جرگه تلاش می‌کردند دشمنی را پایان دهند. در برخی مناطق، یکی از شیوه‌های حل این منازعات، دادن دختر یا خواهر خانواده فردی بود که مرتکب قتل شده بود، به خانواده مقتول. این رسم که «بد دادن» نامیده می‌شود، گاهی دختران کم‌سن‌وسال را نیز قربانی می‌کند. شیرین می‌گوید در این خانواده نه به‌عنوان یک همسر، بلکه به‌عنوان مجرمی دیده می‌شود که باید تاوان جرم برادرش را بدهد. او می‌گوید: «این رسم بدی است. برادرم مشکل داشت، ولی آزاد است و زندگی می‌کند؛ من تا زنده باشم در این خانه و به جرم او زندانی هستم.» شیرین زمانی که 15 سال داشت، وارد زندگی مشترکی شد که به گفته خودش هیچ شناختی از آن نداشت. او می‌گوید برایش مراسم عروسی برگزار نشد و تنها ملا نکاح او را خواند. به گفته شیرین، شوهرش حدود 40 سال سن دارد و پیش از او نیز یک همسر و شش فرزند داشته است. او می‌گوید: «من خیلی چیزها را نمی‌دانستم. برایم محفل نگرفتند؛ فقط ملا نکاح کرد و رفت. بعد از آن شب به من گفتند باید به خانه شوهرت بروی. شوهرم از من بزرگ‌تر است، یک زن و شش اولاد دارد.» شیرین می‌گوید در این خانه هیچ‌گاه احساس نکرده است که از جایگاه و کرامت یک همسر برخوردار باشد و بیشتر با او مانند فردی مجرم رفتار شده است. رسم «بد دادن» در سراسر افغانستان رایج نیست، اما در برخی مناطق، از جمله بخش‌هایی از هلمند و کندهار، هنوز در مواردی برای حل‌وفصل منازعات خانوادگی و قومی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در بخش‌هایی از جنوب و جنوب‌غرب افغانستان، بسیاری از اختلافات و دشمنی‌های خانوادگی و قومی از طریق جرگه‌ها حل‌وفصل می‌شوند. در برخی موارد، زنان و دختران به‌عنوان بخشی از توافق یا تاوان یک جرم به خانواده طرف مقابل داده می‌شوند. بزرگان قومی در هلمند می‌گویند مشکلات اقتصادی، تلاش برای پایان دادن به دشمنی‌ها و نبود آگاهی از عواملی است که باعث ادامه این رسم شده است. نورالله، یکی از بزرگان قومی در هلمند، به زن‌نیوز می‌گوید: «مشکلات اقتصادی، ختم یک دشمنی و نبود معلومات و آگاهی باعث می‌شود مردم دختر یا خواهرشان را به بد بدهند.» او می‌افزاید که برخی خانواده‌ها هنوز «بد دادن» را راهی برای حفظ عزت خانواده یا پایان دادن به دشمنی می‌دانند؛ تصمیمی که در نهایت زنان و دختران بهای آن را می‌پردازند. زینب، زن دیگری در کندهار، نیز قربانی همین رسم شده است. به گفته او، در سال 2023 میان پدرش و برادر شوهر کنونی‌اش درگیری رخ داد که در نتیجه آن، برادر شوهرش کشته شد. پس از این رویداد، جرگه‌ای قومی برای حل منازعه تشکیل شد و تصمیم گرفت زینب به برادر مرد کشته‌شده داده شود. زینب می‌گوید: «وقتی پدرم با برادر شوهر من درگیر شد، پدرم با چاقو زد و او را کشت. به همین خاطر مردم و قوم جرگه گرفتند و مرا به برادر کسی که کشته شده بود، دادند.» او می‌گوید پس از این ازدواج، حتی حق رفتن به خانه پدرش و دیدار با بستگانش را نیز از دست داده است. زینب می‌گوید: «وقتی این ازدواج صورت گرفت، حق رفتن به خانه پدرم از من گرفته شد. شوهرم گفت حق نداری به خانه پدرت یا دیگر قوم و خویشت بروی.» متخصصان روانی می‌گویند ازدواج‌های اجباری و زندگی در شرایطی که اختیار و کرامت فرد نادیده گرفته می‌شود، می‌تواند پیامدهای جدی روانی برای زنان و دختران داشته باشد؛ پیامدهایی که ممکن است بر فرزندان آنان نیز تأثیر بگذارد. شهلا نعیمی، متخصص روانی، می‌گوید زنانی که برخلاف میل خود مجبور به ازدواج می‌شوند، ممکن است با مشکلات جدی روحی و روانی روبه‌رو شوند. او می‌گوید: «اگر زن برخلاف خواست خودش به عقد درآید، درگیر مشکلات روحی می‌شود. زنان و دختران زیادی مراجعه می‌کنند که علت مشکلات‌شان همین است و حتی برخی به مشکلات شدید روانی می‌رسند.» به گفته او، آسیب تنها به زن محدود نمی‌شود، بلکه فرزندان چنین خانواده‌هایی نیز از پیامدهای این وضعیت متأثر می‌شوند. نعیمی می‌افزاید: «بدتر از این قضیه این است که فرزندانی که از چنین پدر و مادرهایی متولد می‌شوند، با توجه به بی‌احترامی و بی‌ارزشی‌ای که به مادر صورت می‌گیرد، متأثر می‌شوند و یک نسل با مشکلات روانی بزرگ می‌شود؛ زیرا نظم خانواده از هم پاشیده است.» با وجود ادامه این رسم در برخی مناطق افغانستان، آمار دقیقی از شمار زنانی که در سال‌های گذشته از طریق «بد دادن» به ازدواج مجبور شده‌اند، وجود ندارد. با این حال، طالبان می‌گویند اداره این گروه با نکاح اجباری مخالفت دارد و به خانواده‌ها اجازه نمی‌دهد دختران را برخلاف میل‌شان به ازدواج مجبور کنند. اما روایت زنانی مانند شیرین و زینب نشان می‌دهد که برای قربانیان «بد دادن»، مسئله تنها یک ازدواج اجباری نیست؛ آنان سال‌ها بهای جرمی را می‌پردازند که خود مرتکب نشده‌اند. شیرین اکنون 20 ساله است و پنج سال از زندگی‌اش را در خانه‌ای گذرانده که او را مسئول جرمی می‌دانند که برادرش مرتکب شده است. برای او و زنانی مانند زینب، «بد دادن» پایان یک دشمنی میان مردان نیست؛ آغاز مجازاتی است که زنان و دختران سال‌ها با آن زندگی می‌کنند.

Image Source: Wikimedia Commons در پی تصمیم فدراسیون روسیه مبنی بر به‌رسمیت‌شناسی رژیم گروه طالبان، «انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان» با نشر قطعنامه‌ای، این اقدام را به‌شدت محکوم کرده و آن را «همدستی آشکار با رژیم زن‌ستیز، تک‌قومیتی و واپس‌گرا» خوانده است. این انجمن در قطعنامه‌ای خود تأکید کرده است که تصمیم روسیه نه‌فقط یک اقدام سیاسی بلکه «مشارکت فعال در سرکوب سیستماتیک حقوق زنان در افغانستان» محسوب می‌شود. در متن قطعنامه آمده است: «طالبان طی دو دهه اخیر هزاران زن را از آموزش، کار، زندگی آزاد، مشارکت سیاسی و حتی نفس‌کشیدن محروم کرده‌اند. زندان‌های مخفی، شلاق زدن در ملأ عام، بازداشت و قتل فعالان حقوق زن، فقط بخشی از کارنامه‌ی طالبان است. روسیه، با این تصمیم، آگاهانه در کنار چنین جنایاتی ایستاده است.» این انجمن همچنین تصریح کرده که اقدام مسکو برخلاف اصول منشور سازمان ملل، اعلامیه جهانی حقوق بشر، و قطعنامه 1325 شورای امنیت در خصوص مشارکت زنان در روند صلح و امنیت است. آنان تاکید کرده‌اند که طالبان هیچ‌گونه مشروعیت مردمی و انتخاباتی ندارند و «به‌طور سیستماتیک اصول کنوانسیون‌های بین‌المللی در خصوص حقوق زنان، کودکان و اقلیت‌ها را نقض کرده‌اند.» در بخشی دیگر از این قطعنامه آمده است: «از این پس، روسیه شریک اخلاقی، سیاسی و حقوقی طالبان است. هر اقدام سرکوب‌گرانه‌ای از سوی طالبان، با مهر تأیید بین‌المللی از سوی کرملین همراه خواهد بود.» انجمن هماهنگی زنان فعال افغانستان، تأکید کرده است که «تاریخ این روز را ثبت خواهد کرد: روزی که یک قدرت جهانی به حکومتی خشن و متحجر مشروعیت داد؛ نه به‌خاطر مردم افغانستان، بلکه به‌خاطر منافع ژئوپولیتیکی خود.» این در حالی است که طالبان روز پنج‌شنبه (12 سرطان) اعلام کردند رژیم آنان توسط روسیه به‌رسمیت شناخته شده است. سفیر روسیه در کابل نیز این اقدام را تأیید کرده و گفته است که پیشنهاد رسمی آن توسط سرگی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، ارائه شده بود. روسیه نخستین کشوری است که پس از تسلط دوباره طالبان بر افغانستان، رژیم این گروه را به‌رسمیت می‌شناسد. مقام‌های روسی دلیل این تصمیم را «همکاری‌های امنیتی طالبان» و «نقش این گروه در جلوگیری از قاچاق مواد مخدر» عنوان کرده‌اند. این اقدام با استقبال چین همراه شده و گزارش‌هایی از رسانه‌های منطقه، از جمله اکسپرس‌تریبون، حاکی از آن است که کشورهای دیگر نیز در حال ارزیابی امکان به‌رسمیت‌شناسی طالبان هستند. در پی این تصمیم، واکنش‌های زیادی از سوی نهادها و فعالان مطرح شده است. از جمله «انجمن انسجام دیپلمات‌های افغانستان» اقدام روسیه را مغایر با قوانین بین‌المللی و تهدیدی برای صلح در منطقه و جهان خوانده است.

Image Source: Wikimedia Commons خانم‌های بی‌سرپرست و نان‌آور در حوزه غرب کشور با شکایت از ممنوعیت کار برای زنان از سوی طالبان می‌گویند که بر اساس این فرمان رهبر طالبان، نه‌تنها وظایف‌شان را از دست داده‌اند، بلکه مجبور شده‌اند تا حیثیت و آبروی خود را ارزان بفروشند. شماری از خانم‌ها در ولایت‌های غرب کشور می‌گویند که از یک سو با مشکلات شدید اقتصادی روبه‌رو هستند و از سوی دیگر، طبق فرمان رهبر طالبان اجازه کار بیرون از خانه را ندارند، که این امر پای آنان را به گدایی روی سرک‌ها و جاده‌ها کشانده است. صوفیه، بیوه‌زنی که خود را در چادری آبی‌رنگ پیچانده است، می‌گوید که جبر روزگار همراه با ممنوعیت طالبان بر کار زنان، باعث شده که از بام تا شام روی سرک‌های شهر هرات دست گدایی را نزد مردم دراز کند. "شکم کودک های من گشنه است، مجبورم گدایی کنم، شوهرم سرطان داشت وفات کرد، در یک موسسه کار می کردم اما طالبان گفت خانم ها بدون محرم شرعی اجازه رفتن به بیرون از خانه به خاطر کار کردن را ندارند، بیکار ماندم و هر چه داشتم را فروختم جز گدایی راه دیگری نمانده." نادیه شهیر، دیگر خانم بی‌سرپرست و باشنده ولایت فراه، از ممنوعیت کار برای زنان شکایت کرده و می‌گوید: "من بیوه هستم، پدرم کهن سال بوده و فوت کرده ، برادر هایم هم از زندگی خود بیشتر نمی شود پس من برای خود محرم شرعی خریداری کنم، از کجا کنم مصرف شش طفل صغیر خود را، دوره جمهوریت در همین قومندانی صفا کار بودم ولی طالب ها من را بیرون کرد." بی‌بی حور، یکی دیگر از این زنان که در ساحه پل پشتون ولایت هرات گدایی می‌کند، می‌گوید پیش از این در یک مؤسسه به‌عنوان آشپز وظیفه اجرا می‌کرد، اما با صدور فرمان طالبان مبنی بر ممنوعیت کار زنان، وظیفه‌اش را از دست داده است. وی با مطرح کردن این سوال، قوانین طالبان را غیر اسلامی و غیر انسانی می‌خواند: "طالب که کار را برای ما حرام کرده پس چرا گدایی را اجازه می دهد و حلال است؟ مگر فعلا من داخل خانه خود گدایی می کنم؟ اگر به گدایی بیرون شوم که مشکلی ندارد، اما وقتی بخاطر کار آبرومندانه بیرون شوم برایم حرام می کند." از سوی دیگر، فعالان حقوق زن از سازمان‌های بین‌المللی و حکومت طالبان خواستار رفع محدودیت‌های وضع‌شده بر کار و فعالیت زنان هستند. فاضله ندیم، یکی از فعالان حقوق زن، می‌گوید: "نیاز است تا جهان روی موضوع زنان افغانستان تمرکز کند و باید طالبان در مورد قوانین وضع شده خود بازنگری کنند به خصوص در مورد حقوق‌بشر و حقوق زنان چون امروز واقعا زندگی برای زنان و دختران به قفس و زندان تبدیل شده است." گفتنی است که طالبان پس از به دست گرفتن قدرت در افغانستان، کار، تحصیل و آموزش را برای زنان و دختران ممنوع کرده‌اند.

Source: Social Media روزنامه بریتانیایی گاردین با همکاری زن‌تایمز، یکی از خبرگزاری‌های افغانستان، گزارشی درباره بازداشت، اعترافات اجباری و مجازات زنان توسط طالبان منتشر کرده است. در این گزارش که امروز، سه‌شنبه (16 ثور)، منتشر شده، روایت سه زن افغان بازتاب یافته است که بدون ارتکاب جرم مشخصی بازداشت شده‌اند و پس از اعترافات اجباری، در انظار عمومی شلاق خورده‌اند. طبق این گزارش، یکی از این زنان، دیبا نام دارد. او گفته است که تنها به دلیل بیرون‌شدن از خانه بدون همراهی محرم، دوبار از سوی طالبان بازداشت شده است. بار نخست، چهار شب در بازداشت بوده و سه ماه بعد، هنگام حضور در یک رستوران بدون محرم، بار دیگر بازداشت شده و 20 روز را در زندان سپری کرده است. در این مرحله، دیبا به 28 ضربه شلاق محکوم شد، اما طالبان او را پس از یک هفته آزاد کردند تا آثار زخم‌ها کمتر نمایان شود. همچنین در این گزارش، روایت دختری 22 ساله از یکی از ولایت‌های غربی افغانستان آمده است که هنگام سفر با پسرخاله‌اش، توسط مأموران امر به معروف بازداشت شده است. به گفته‌ی او، طالبان تحت فشار، وی را وادار به اعتراف دروغین به داشتن "رابطه" کرده‌اند و تهدید کرده‌اند که در صورت امتناع، پسرخاله‌اش را خواهند کشت. در ادامه‌ی گزارش آمده است که طالبان دختری 16 ساله را نیز به‌دلیل نداشتن محرم بازداشت و به 39 ضربه شلاق محکوم کرده‌اند. خانواده‌ او گفته‌اند که این تجربه موجب آسیب‌های روانی شدید و بروز حملات عصبی در وی شده است. بر پایه‌ی این گزارش، از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021، بیش از 1000 تن در انظار عمومی شلاق خورده‌اند که دست‌کم 200 نفر از آن‌ها زن بوده‌اند. با این حال، تخمین زده می‌شود که آمار واقعی دادگاه‌های صحرایی و مجازات‌های اعمال‌شده، بسیار بیشتر از ارقام منتشرشده باشد.

Source: Social Media دادگاه عالی طالبان اعلام کرده است که یک زن را در ولایت پروان به اتهام «رابطه خارج از ازدواج» در محضر عام شلاق زده است. براساس خبرنامه‌‌ای این دادگاه که روز سه‌شنبه (13 جوزا) منتشر شده، این زن در محضر عام 39 ضربه شلاق خورده است. گفتنی است که یک روز پیش‌ نیز، دادگاه طالبان دو تن به شمول یک زن را در ولسوالی الیشنگ ولایت لغمان، در ملأ عام شلاق زده اند. این افراد به اتهام «فرار از منزل و فرار دادن» هر کدام به 30 ضربه شلاق و شش ماه حبس محکوم شده‌اند. این در حالی است که روند اجرای مجازات‌های صحرایی از سوی طالبان در روزهای اخیر بار دیگر شدت گرفته است. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان، در واکنش به افزایش محاکمه‌های صحرایی از سوی طالبان گفته است که این گروه نباید عادی جلوه داده شود. به گفته او، تنها در هفته گذشته، این گروه 63 مرد و 4 زن را در محضر عام شلاق زده‌اند. نهادهای حقوق بشری همواره این اقدامات طالبان را ناقض حقوق بشر و خلاف اصول دادرسی عادلانه دانسته‌اند، اما طالبان همچنان بر اجرای چنین مجازات‌هایی که آن را «مطابق شریعت اسلامی» می‌دانند، پافشاری می‌کنند.

Source: Social Media دادگاه عالی طالبان اعلام کرده است که دو زن را در ولسوالی درزآب ولایت جوزجان در محضر عام شلاق زده است. به گفته این دادگاه، این زنان به اتهام «رابطه خارج از ازدواج» و «فرار از خانه» مجازات شده‌اند. بر اساس خبرنامه‌ای که دادگاه عالی طالبان روز سه‌شنبه (3 سرطان) منتشر کرده است، هر یک از این زنان به 39 ضربه شلاق و سه سال زندان محکوم شده‌اند. گفتنی است که با آن‌که طالبان این مجازات‌ها را بر پایه تفسیر خاص خود از شریعت اجرا می‌کنند، نهادهای حقوق بشری بارها هشدار داده‌اند که اجرای مجازات‌هایی مانند شلاق و اعدام در ملأ عام، ناقض کرامت انسانی و مغایر با تعهدات بین‌المللی در زمینه حقوق بشر است.

Source: Social Media طالبان دوازده نفر، شامل سه زن، را در ولایت‌های کابل، کندز و لوگر شلاق زده‌اند. این افراد به اتهام‌های "رابطه خارج از ازدواج" و "قاچاق مواد نشئه‌آور" شلاق خورده‌اند. براساس اعلامیه دادگاه عالی طالبان، در ولایت لوگر سه تن به شمول یک زن به اتهام رابطه خارج از ازدواج در محضر عام شلاق زده شده‌اند. طبق این اعلامیه، دو تن از این افراد 30 ضربه شلاق و فرد سوم 39 ضربه شلاق خورده است. در ولایت کندز نیز، دادگاه طالبان از شلاق زدن یک زن و یک مرد در ولسوالی قلعه‌زال خبر داده است. به گفته این دادگاه، این دو تن 39 ضربه شلاق خورده و به سه سال حبس تنفیذی نیز محکوم شده‌اند. همچنین در کابل، هفت نفر شامل یک زن به اتهام‌های مختلف شلاق زده شده‌اند. به گفته این دادگاه، از میان این افراد، یک زن و یک مرد به دلیل رابطه خارج از ازدواج 39 ضربه شلاق خورده و به دو سال حبس محکوم شده‌اند. پنج نفر دیگر به دلیل خرید و فروش تابلیت‌های نشئه‌آور و چرس، از 20 تا 35 ضربه شلاق خورده و به حبس‌هایی از هشت ماه تا سه سال محکوم شده‌اند. این در حالی است که نهادهای حقوق بشری و سازمان ملل متحد بارها محاکمه‌های صحرایی و مجازات‌های بدنی طالبان را نقض جدی حقوق بشر و خلاف اصول محاکمه عادلانه دانسته‌اند؛ با این حال، طالبان به این انتقادها بی‌توجهی نشان داده‌اند.

Photo: Mohammad Barno / Avash Media, CC BY 4.0 برنامه جهانی غذا (WFP) می‌گوید که در حالی‌که بیش از 10 میلیون شهروند افغانستان با بحران گرسنه‌گی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، روزانه هزاران خانواده افغان که از ایران اخراج شده‌اند، وارد کشور می‌شوند و در وضعیت بحرانی به کمک‌های فوری نیاز دارند. این نهاد روز پنج‌شنبه (19 سرطان) با نشر پیامی در شبکه ایکس نوشته است که «معاون دفتر برنامه جهانی غذا در افغانستان از محل بازدید کرده و نیازهای فوری خانواده‌هایی که از ایران بازگردانده شده‌اند را شرح می‌دهد.» به‌گفته برنامه جهانی غذا، خانواده‌های بازگشت‌کننده به کمک‌های فوری از جمله غذا، آب آشامیدنی، سرپناه و خدمات صحی نیاز دارند. در همین حال، عبدالسلام حنفی، معاون اداری نخست‌وزیر طالبان، گفته است که در یک ماه گذشته، بیش از نیم‌میلیون مهاجر افغان از ایران به کشور بازگشته‌اند. به گفته او، روزانه بیش از 30 هزار نفر از طریق مرز اسلام‌قلعه در هرات و 10 هزار نفر دیگر از طریق پل‌ابریشم در نیمروز وارد افغانستان می‌شوند. او افزوده است که ایران این روند را به‌صورت تدریجی انجام نمی‌دهد، بلکه تنها در مرز اسلام‌قلعه، ایران روزانه حدود 350 تا 400 اتوبوس حامل مهاجران را تخلیه می‌کند. به‌گفته او، مهاجران افغانستان در اردوگاه‌های ایران با رفتار نادرست مواجه می‌شوند. حنفی همچنین گفته است که به مهاجران بازگشته، کمک نقدی دو هزار افغانی پرداخت می‌شود و خدمات انتقال به ولایات اصلی نیز به‌گونه‌ی رایگان فراهم شده است. این در حالی است که اخراج مهاجران افغان از ایران پس از آتش‌بس موقت این کشور با اسرائیل شدت یافته و هیچ چشم‌انداز روشنی برای توقف این روند وجود ندارد. کارشناسان هشدار می‌دهند که زنان و کودکان در میان بازگشت‌کنندگان، آسیب‌پذیرترین قشرند؛ بسیاری از آنان بدون همراه یا توانایی تأمین ابتدایی‌ترین نیازها وارد کشور می‌شوند.

Source: wikimedia commons دیده‌بان حقوق بشر در گزارشی اعلام کرده است که قطع اینترنت توسط طالبان ضربه سنگینی بر حقوق و معیشت میلیون‌ها شهروند افغانستان وارد کرده و آن‌ها را از آموزش، اطلاعات و خدمات حیاتی محروم ساخته است. این خاموشی از اواسط سپتامبر آغاز شد و از شامگاه دوشنبه (7 میزان) سراسر کشور را دربر گرفت. در این گزارش که امروز چهارشنبه (9 میزان) منتشر شده، فرشته عباسی، پژوهشگر افغانستان در این نهاد، گفته است: «اقدامات طالبان برای قطع اینترنت، معیشت میلیون‌ها افغان را آسیب‌پذیر کرده و آن‌ها را از حقوق اساسی خود برای آموزش، مراقبت‌های صحی و دسترسی به اطلاعات محروم می‌سازد. طالبان باید دلایل بی‌اساس خود را کنار بگذارند و به این تعطیلی‌ها پایان دهند.» به‌گفته دیده‌بان حقوق بشر، طالبان این اقدام را به‌نام «جلوگیری از رفتار غیراخلاقی» توجیه کرده‌اند؛ اما در عمل، پیامدهای آن فاجعه‌بار بوده است و بانکداری، تجارت، رسانه‌ها، خدمات درمانی و حتی پروازهای کابل را مختل کرده است. گروه‌های امدادرسانی نیز تأکید کرده‌اند که این خاموشی مانع هماهنگی و توزیع کمک‌های حیاتی شده است. ایندریکا راتواته، هماهنگ‌کننده بشردوستانه سازمان ملل متحد در افغانستان، گفت: «این بحران دیگری در کنار بحران‌های موجود است که زندگی مردم را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد.» قطع اینترنت بیش از همه زنان و دختران را منزوی کرده است. بسیاری از آنان که پس از ممنوعیت‌های طالبان تنها از راه آموزش آنلاین می‌توانستند به یادگیری ادامه دهند، اکنون همین آخرین روزنه امید را نیز از دست داده‌اند. یک استاد دانشگاه به دیده‌بان حقوق بشر گفت از میان 28 دانشجوی صنف آنلاین، تنها 9 نفر توانسته‌اند وصل شوند. خبرنگاران نیز گزارش داده‌اند که قادر به برقراری تماس‌های محلی و بین‌المللی نیستند و این خاموشی روند اطلاع‌رسانی و مستندسازی نقض حقوق بشر را مختل کرده است. رسانه‌های داخلی برای ساعت‌ها در سکوت فرو رفتند و رسانه‌های تبعیدی نیز در تأیید گزارش‌ها از داخل کشور با مشکل جدی روبه‌رو شده‌اند. دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد پیش‌تر تأکید کرده بود که دسترسی به اینترنت بخشی جدایی‌ناپذیر از آزادی بیان، مشارکت سیاسی، آموزش و خدمات حیاتی است و قطع آن می‌تواند نابرابری‌های اجتماعی و جنسیتی را تشدید کند. عباسی هشدار داد: «افغان‌ها پیش‌تر نیز از جهان منزوی بودند، اما اکنون کاملاً قطع شده‌اند. هرچه این خاموشی ادامه یابد، پیامدهای آن برای مردم و آینده کشور ویرانگرتر خواهد بود.»

AI-generated / Zan TV بخش زنان سازمان ملل متحد می‌گوید که برای حمایت و توانمندسازی زنان افغانستان، همچنان با سازمان‌های زن‌محور در سراسر کشور همکاری می‌کند و در کنار آنان می‌ماند. این نهاد در گزارشی تازه‌ای تأکید کرده است که دستاوردهایی که زنان افغان طی دو دهه گذشته با تلاش بسیار به‌دست آورده بودند، در پی حاکمیت طالبان از میان رفته و اکنون افغانستان با یکی از بی‌سابقه‌ترین بحران‌ها در حوزه حقوق زنان روبه‌رو است. زنان سازمان ملل، ایستادگی زنان افغان در برابر محدودیت‌ها و تبعیض‌های اعمال‌شده را «الهام‌بخش» خوانده است. گفتنی است که در چهار سال گذشته، طالبان محدودیت‌های گسترده‌ای را بر زندگی زنان و دختران وضع کرده‌اند. از ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم گرفته تا منع کار در ادارات، رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی، و حتی جلوگیری از حضور آزادانه در جامعه. با وجود درخواست‌های مکرر جهانی برای بازگرداندن حقوق زنان، طالبان همچنان مدعی‌اند که این حقوق بر اساس شریعت اسلامی رعایت می‌شود. اما واقعیت‌های موجود، چیزی کاملاً متفاوت را نشان می‌دهد.