Photo: 8am newspaper بنیاد آزادی و اندیشه زنان با نشر بیانیه‌ای گفته است که محدودیت گشت‌وگذار و اجباری‌سازی پوشیدن برقع بر زنان در ولایت پنجشیر، ادامه «سیاست‌های زن‌ستیزانه» طالبان است و این اقدامات با ارزش‌های دینی و تعهدات بین‌المللی در تضاد قرار دارد. در این بیانیه آمده است که طالبان با چنین سیاست‌هایی نه‌تنها کرامت و آزادی نیمی از جامعه را سلب می‌کنند، بلکه آینده اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کشور را نیز به نابودی می‌کشانند. این نهاد از سازمان‌ها و نهادهای حامی حقوق بشر خواسته است تا فشار بر طالبان را افزایش داده و موارد نقض حقوق بشر در افغانستان را ثبت و مستند کنند. این در حالی است که پیش‌تر گزارش‌هایی از محدودیت شدید بر رفت‌وآمد زنان و اجباری‌سازی برقع در پنجشیر منتشر شده بود. بر اساس گزارش سه‌ماهه هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) که روز گذشته نشر شد، طالبان فشارها برای رعایت حجاب مورد نظرشان بر زنان را تشدید کرده‌اند.

Photo: Nanna Muus Steffensen / The Guardian در یکی از روزهای گرم تابستان، بعد از یک امتحان سخت مکتب، به خانه برگشتم. پدرم همه را صدا زد و با صدای پر از نگرانی از ما خواست تا آمادگی رفتن بگیریم. جنگ در شمال شدت گرفته بود و صدای درگیری‌ها همه‌جا را پر از ترس و وحشت کرده بود. مردم یکی‌یکی برای حفظ جان خود در حال ترک کردن خانه‌های‌شان بودند. اما من، دختری با هزار و یک آرزو، فقط یک چیز برایم مهم بود: امتحاناتم چه می‌شود؟ من شاگرد نخبهٔ صنف بودم و نگران بودم که فرار از شهر، قبل از ختم امتحاناتم، باعث شود همهٔ تلاش‌هایم بی‌ثمر بماند. پدرم که اوضاع را جدی‌تر از من می‌دید، با مهربانی کوشش می‌کرد آرامم کند. در حالی‌که می‌دانست اوضاع از این هم بدتر خواهد شد و خودش نیز دل‌نگران بود، فقط می‌گفت: «فعلاً فقط به فکر حفظ جانت باش.» در آن زمان، کابل هنوز سقوط نکرده بود و شاهد هیچ درگیری‌ای نبود، اما شمال کشور شعله‌ور بود؛ پر از جنگ، وحشت و درگیری‌های مسلحانه. همهٔ خانواده راهی کابل شدیم، ولی چه می‌دانستیم کابل به این سادگی‌ها سقوط می‌کند. از بودن ما در کابل چند روزی نگذشته بود که خبر سقوط شهر رسید. آه از آن روز… دقیقاً نمی‌دانم چه حسی داشتم، فقط می‌دانم که انگار همه‌چیز به یک‌باره فرو ریخت. ذهنم پر از سؤال بود، ساعت‌ها با خود حرف می‌زدم و دل‌نگران آینده‌ای بودم که دیگر روشن نبود. به‌گونه‌ای احساس می‌کردم روزهای سخت‌تری در راه‌اند. کنار پنجره می‌نشستم و طیاره‌هایی را که یکی‌یکی از فرودگاه کابل بلند می‌شدند، تماشا می‌کردم. گاهی هم آرزو می‌کردم کاش من هم جزو کسانی بودم که این سرزمین را ترک کردند و به سوی زندگی بهتر رفتند، چون می‌دانستم آیندهٔ روشنی در اینجا برایمان شکل نخواهد گرفت. قرار بود در همان سال در یکی از برنامه‌های رهبری (LEAP8) به کشور هندوستان سفر کنم. از میان صدها دختر از سراسر افغانستان، من یکی از 25 دختری بودم که برای این برنامه انتخاب شده بودیم. خیلی هیجان‌زده بودم؛ سفر، آموزش، آشنایی با دنیا… همه‌چیز برایم رویایی شیرین بود. ولی این رویای قشنگ من خیلی زود شکست. سفارت آمریکا در افغانستان بسته شد و چون برنامهٔ ما تحت حمایت آن بود، لغو گردید. دقیقاً به یاد دارم چه حس بدی داشتم؛ خیلی تلاش کرده بودم تا در این پروگرام اشتراک کنم و حالا که موفق شده بودم و برای رفتن فقط اندکی مانده بود، همه‌چیز تغییر کرد. اما این تنها قصهٔ مرسل نبود، قصهٔ تمام دختران افغان بود. ما همه به یک‌باره، از مکتب، دانشگاه و حتی از حق شادی محروم شدیم. مجبور شدم بعد از ختم مکتب در گوشه‌ای از خانه بنشینم، چون من از جملهٔ آخرین دور فارغین مکتب بعد از سقوط بودم که حتی اجازه نداشتم در کانکور اشتراک کنم. زندگی برایم تاریک و دشوار شده بود، و با این وجود، هر روز با خود رویای رفتن به دانشگاه را می‌بافتم و هنوز امید در قلبم زنده بود. در حالی‌که همهٔ دروازه‌ها به روی ما بسته شده بود، تسلیم نشدم و ادامه دادم به یاددهی و یادگیری. تدریس زبان انگلیسی به شکل آنلاین را شروع کردم و ماه‌ها در گوشه‌ای از اتاق خود، از پشت درهای بسته، تلاش کردم تا چراغ دانش و تحصیل در دل دختران اندکی که برایشان تدریس می‌کردم خاموش نشود. در کنار آن، برای بورسیه‌های مختلف ثبت‌نام کردم. بالاخره در سال 2024 موفق به دریافت سه بورسیه از کشورهای ایران، پاکستان و قزاقستان شدم. در میان این سه کشور، انتخاب کردم تحصیلاتم را در پاکستان ادامه دهم. روزی که ایمیل موفقیت در بورسیهٔ پاکستان را دریافت کردم، می‌توانم بگویم یکی از بهترین روزهای زندگی‌ام بود؛ روزی که در دل ناامیدی، بارقه‌ای از امید جان گرفت. قرار بود دانشگاه بروم؛ رویایی که مدت‌ها در قلبم حمل می‌کردم، داشت به حقیقت تبدیل می‌شد. در ماه جون 2024 سفر کردم. مجبور شدم وطن، خانواده و همهٔ کسانی را که دوست‌شان داشتم، پشت سر بگذارم و برای ساختن آینده‌ای بهتر جلو بروم. خیلی برایم دشوار بود؛ دختر کوچک خانواده‌ام بودم و هرگز دوری از آن‌ها را تجربه نکرده بودم. ولی چاره‌ای نبود؛ باید سفر می‌کردم، باید سختی می‌کشیدم تا بتوانم به اهدافم برسم. امروز، در رشتهٔ مورد علاقه‌ام در بهترین دانشگاه اسلام‌آباد درس می‌خوانم. این مسیر برایم آسان نبود؛ پر از درد، دلتنگی و چالش بود. من این قصه را نوشتم تا نوری باشد برای آن‌هایی که هنوز پشت درهای بسته، منتظر تحقق رویاهای‌شان هستند. دختران قوی سرزمین من! می‌دانم این روزها سخت است، راه تاریک است و دل‌های‌تان خسته، اما لطفاً تسلیم نشوید. من هم یکی از شما بودم؛ محروم از هر حقی، با دنیایی پر از اشک، درد و رویاهای نصفه‌کاره. ولی هنوز ایستاده‌ام، هنوز می‌آموزم، می‌نویسم و رویا می‌بافم. قوی بمانید و ناامید نشوید. روزی همهٔ رویاهایمان به واقعیت تبدیل خواهد شد؛ دیگر هیچ دختری برای آموختن نخواهد جنگید، بلکه با افتخار خواهد آموخت. و آن روز، دور نیست.

Photo: Ebrahim Noroozi, AP via france24 هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) امروز، یک‌شنبه (19 اسد) در گزارش تازه‌ای درباره وضعیت حقوق بشر گفته است که طالبان نظارت بر اجرای دستورالعمل حجاب اجباری را شدت بخشیده و محدودیت‌های بیشتری بر رفت‌وآمد زنان اعمال کرده‌اند. این گزارش که از سوی بخش حقوق بشر یوناما تهیه شده و دوره ماه‌های اپریل تا جون سال جاری را پوشش می‌دهد، می‌گوید در ماه می، مأموران امر به معروف و نهی از منکر طالبان در شهر هرات، زنان را مجبور به پوشیدن برقع کرده و ده‌ها تن را به دلیل نداشتن آن از ورود به بازار و استفاده از وسایل نقلیه عمومی منع کرده‌اند. یوناما افزوده است که شماری از این زنان بازداشت شده و تا زمانی در بازداشت مانده‌اند که خانواده‌های‌شان برایشان برقع آورده و سپس آزاد شده‌اند. در ماه جون نیز در شهر ترینکوت ولایت ارزگان، زنانی که به‌جای برقع، حجاب سیاه پوشیده بودند، بازداشت شده‌اند. بر اساس این گزارش، طالبان همچنین دستور اجرای الزامی «محرم» را به شیوه‌ای عملی می‌کنند که حتی در قانون امر به معروف و نهی از منکر این گروه نیز مشخص نشده است. در برخی ولایت‌ها به کلینیک‌های صحی، بازارها، دفاتر دولتی و رانندگان تاکسی دستور داده شده که به زنان بدون محرم خدمات ارائه نکنند. به گفته یوناما، زنان همچنان از رفتن به پارک‌ها، باغ‌ها، ورزشگاه‌ها و اماکن تفریحی منع شده‌اند. در 23 می، نیروهای طالبان در ولسوالی لعل و سرجنگل ولایت غور، چند خانواده را از یک مکان تفریحی بیرون کرده و به خانواده‌ها هشدار داده‌اند که بدون رعایت محدودیت‌ها به این مکان‌ها مراجعه نکنند. همچنین، در 16 می، در ولسوالی انجیل ولایت هرات، طالبان اجازه ورود خانواده‌هایی را که همراه‌شان زنان و دختران بودند به مکان‌های تفریحی نداده و تنها گروه‌های مردانه را اجازه‌ای ورود داده‌اند. طالبان تاکنون در مورد این گزارش یوناما واکنشی نشان نداده‌اند. این در حالی است که طالبان حدود دو هفته پیش موجی از بازداشت زنان و دختران را در شهر کابل، به دلیل عدم رعایت پوشش مورد نظر خود، آغاز کرده بودند. در چهار سال گذشته، طالبان محدودیت‌های گسترده‌ای بر زندگی زنان و دختران اعمال کرده‌اند؛ از ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از صنف ششم گرفته تا منع کار در ادارات دولتی، رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی، و حتی جلوگیری از حضور آزادانه آنان در جامعه. با وجود درخواست‌های مکرر جامعه جهانی برای بازگرداندن حقوق زنان، طالبان همچنان مدعی‌اند که این حقوق بر اساس شریعت اسلامی رعایت می‌شود؛ اما واقعیت‌های موجود، تصویری کاملاً متفاوت را نشان می‌دهد.

Photo: Daily Outlook Afghanistan / IFJ با توقف تمدید ویزه و افزایش بازداشت‌ها در پاکستان، ده‌ها خبرنگار افغان که پس از بازگشت طالبان به قدرت به این کشور پناه برده‌اند، اکنون با خطر اخراج اجباری روبه‌رو هستند. این خبرنگاران روز گذشته (18 اسد) با ابراز نگرانی از این روند، از دولت پاکستان، نهادهای حامی رسانه‌ها و سازمان‌های بین‌المللی خواستند تا برای جلوگیری از اخراج و بازگرداندن آنان به افغانستان، به‌گونه فوری اقدام کنند. به گفته آن‌ها، این وضعیت باعث شده است زنان، مردان و کودکان‌شان در ترس و اضطراب زندگی کنند و ناچار شب و روز را در خیابان‌ها یا مناطق نا‌آشنا سپری کنند که امنیت‌شان را بیش از پیش با تهدید می‌کند. خبرنگاران تبعیدی با قدردانی از مهمان‌نوازی مردم و دولت پاکستان تأکید کردند که در روند بازگرداندن مهاجران باید اصول و موازین حقوق بشری رعایت شود و اجازه داده نشود که آنان دوباره به دست طالبان بیفتند. آن‌ها هشدار داده‌اند که ادامه این روند می‌تواند پیامدهای سنگینی برای آزادی بیان و امنیت جانی خبرنگاران داشته باشد. پس از تسلط طالبان، هزاران خبرنگار به پاکستان پناه برده‌‌اند و بسیاری از آن‌ها ماه‌ها و حتی سال‌هاست که در انتظار انتقال به کشورهای اروپایی یا امریکا هستند. توقف تمدید ویزه و افزایش بازداشت‌ها اکنون خطر بازگرداندن آنان و قرار گرفتن‌شان در معرض انتقام‌جویی طالبان را بیشتر کرده است.

Photo: Laura Goodgame / U.S. Air Force / Public Domain منابع محلی در ولایت خوست می‌گویند که در دو رویداد جداگانه در این ولایت، یک دختر و یک پسر نوجوان خودکشی کرده‌اند. به‌گفته‌ی منابع، این رویدادها روز جمعه (17 اسد) در ولسوالی‌های دوه‌من‌ده و اسماعیل‌خیل مندوزی رخ داده است. در یکی از این رویدادها، یک دختر 15 ساله در قریه سیدخیل ولسوالی دوه‌من‌ده و در مورد دیگر، پسر 13 ساله‌ای در قریه میته‌خان ولسوالی اسماعیل‌خیل مندوزی خودکشی کرده‌اند. منابع می‌گویند که فقر و مشکلات خانواده‌گی عامل اصلی این خودکشی‌ها بوده است. آمار موارد خودکشی پس از تسلط طالبان در نقاط مختلف کشور افزایش یافته و بیشتر قربانیان آن زنان و دختران‌اند. در بسیاری از این موارد، خشونت خانواده‌گی و فشار اقتصادی عامل اصلی دانسته می‌شود.

Sent to Zan TV در آستانه چهارمین سالگرد تسلط طالبان، جنبش زنان مقتدر افغانستان با محکومیت چهار سال حاکمیت این گروه گفته است که این روز به‌عنوان «روزی تاریک و دردناک» در حافظه جمعی مردم افغانستان ثبت شده و از آن زمان، کشور در تاریکی، سرکوب، تبعیض و بحران فرو رفته است. این جنبش تأکید کرده که طالبان با زور و بدون هیچ مشروعیت سیاسی یا مردمی، افغانستان را به یکی از تاریک‌ترین دوران‌های تاریخ خود فرو برده‌اند؛ دورانی که در آن زنان و دختران به‌طور سیستماتیک از حقوق ابتدایی محروم شده‌اند، رسانه‌ها سانسور شده‌اند، فعالان مدنی خاموش یا تبعید شده‌اند، اقلیت‌ها تحت تبعیض و آزار قرار گرفته‌اند و فقر و بحران اقتصادی دامان اکثریت مردم را گرفته است. جنبش زنان مقتدر افغانستان گفته است که پانزدهم اگست «روز مقاومت و دادخواهی» است، نه روز فراموشی، و حکومت طالبان «نامشروع، زن‌ستیز و ناقض آشکار حقوق بشر» است. این جنبش از جامعه جهانی خواسته است که از به‌رسمیت‌شناسی طالبان خودداری کرده و حمایت فوری از زنان، مدافعان حقوق بشر، خبرنگاران و اقلیت‌های آسیب‌پذیر را در اولویت قرار دهد.

Sent to Zan TV هم‌زمان با فرارسیدن 15 اگست، جنبش زنان به‌سوی آزادی گفته است که این روز یادآور «تلخ‌ترین روزهای تاریخ معاصر افغانستان و آغاز تاریکی، سرکوب، ترس و نقض گسترده حقوق بشر» است؛ روزی که از آن پس، ترس، تبعیض و بی‌عدالتی بر سرنوشت میلیون‌ها افغان سایه افکنده است. این جنبش تأکید کرده که طالبان با تحمیل آپارتاید جنسیتی، زنان را از حق آموزش، کار، سفر، هنر، ورزش و حضور در اجتماع محروم کرده‌اند و افغانستان را به «تنها کشوری در جهان» بدل ساخته‌اند که دختران بالاتر از صنف ششم اجازه ادامه تحصیل ندارند. به گفته این جنبش، اقلیت‌های قومی، به‌ویژه هزاره‌ها و پیروان مذهب تشیع، هدف حملات مرگبار، کوچ‌های اجباری، تصرف املاک و تبعیض سیستماتیک قرار گرفته‌اند و ده‌ها حمله علیه مراکز آموزشی، مذهبی و فرهنگی آنان بدون تحقیق و پاسخگویی رها شده است. جنبش زنان به‌سوی آزادی می‌گوید طالبان با بستن کامل راه گفت‌وگو و مشارکت، و با فقر گسترده، مالیات‌های کمرشکن و محدودیت‌های اجتماعی، زندگی مردم را به «جهنمی بی‌پایان» تبدیل کرده‌اند. این جنبش خواستار تغییر فوری سیاست جهانی در قبال افغانستان، فشار مؤثر بر طالبان، ایجاد روند سیاسی فراگیر، تحقیق بین‌المللی درباره جنایات علیه اقلیت‌ها، حمایت عملی از مدافعان حقوق بشر و خبرنگاران، و محروم‌سازی طالبان از هرگونه به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی شده است. این جنبش تأکید کرده است: «زنان افغانستان عدالت می‌خواهند، نه ترحم؛ حق زندگی و آموزش می‌خواهند، نه وعده‌های پوچ. جهان نباید فراموش کند که پشت هر دیوار بسته، دختری ایستاده که حق نفس کشیدن دارد. این فریاد زنان یک ملت است.»

Photo: MOHD RASFAN / AFP سازمان گزارشگران بدون مرز با نشر اعلامیه‌ای بازداشت خودسرانه خبرنگاران و کارمندان رسانه‌ای در کابل از سوی طالبان را محکوم کرده و خواستار رهایی فوری آن‌ها و توقف فشار بر رسانه‌ها از سوی این گروه شده است. این سازمان در این اعلامیه گفته است که طی 17 روز گذشته، دست‌کم چهار خبرنگار و کارمند رسانه‌ای توسط ریاست استخبارات طالبان و وزارت امر به معروف و نهی از منکر در کابل بازداشت شده‌اند. این نهاد با اشاره به بازداشت خبرنگاران از جمله ابوزر سارم سرپلی، رییس خبرگزاری «توانا» و فدراسیون رسانه‌های افغانستان، گفته است که طالبان او را با اتهام «برگزاری دوره‌های آموزشی روزنامه‌نگاری برای زنان»، «دریافت بودجه خارجی» و «انتقال گزارش‌های محرمانه به رسانه‌هایی که دشمن اسلام تلقی می‌شوند» بازداشت کرده و سپس ویدیویی از «اعترافات اجباری» وی منتشر کردند که در آن به «جاسوسی» و «فساد اخلاقی» متهم می‌شود. همچنان محمد بشیر هاتف، خبرنگار آزاد تلویزیون ژوندون، و شکیب نظری، خبرنگار آزاد رسانه ژاپنی i24 News، نیز توسط طالبان بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده‌اند. گزارشگران بدون مرز این بازداشت‌ها و پخش اعترافات اجباری را بخشی از تلاش هدفمند طالبان برای «ریشه‌کن کردن روزنامه‌نگاری مستقل در افغانستان» خوانده و تأکید کرده است که اعتراف‌گیری اجباری، نقض آشکار حق دادرسی عادلانه و آزادی رسانه‌ها است. سیلیا مرسیه، مسوول بخش آسیای جنوبی این نهاد، گفته است: «این روش سرکوبگرانه طالبان باید فوراً متوقف شود. ما خواستار رهایی فوری و بی‌قید و شرط همه خبرنگاران بازداشت‌شده و بازگرداندن تجهیزات مصادره‌شده آنان هستیم.» او همچنین از جامعه جهانی خواسته است که در برابر این سرکوبگری سکوت نکند و برای دفاع از آزادی رسانه‌ها در افغانستان، اقدام عملی انجام دهد.

Sent to Zan TV شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان، در آستانه‌ای چهارمین سالگرد حاکمیت دوباره رژیم طالبان، در بیانیه‌ای این روز را «روز سیاه» در تاریخ کشور خوانده و گفته است که چهار سال گذشته برای مردم افغانستان، چیزی جز «ظلم، ترس، فقر، کوچ اجباری، قتل، زندان، شکنجه، تجاوز، تحقیر و بی‌عدالتی» نبوده است. در این بیانیه آمده است: «این روز، روزی‌ست که جامعه جهانی با بی‌تفاوتی، سرنوشت 36 میلیون شهروند افغانستان را به دست یک گروه تروریستی سپرد. تاریکی جهل و افراط‌گرایی بر کشور سایه افکند، امیدها را شکست و آینده‌ای پر از رنج را به مردم تحمیل کرد.» این شبکه می‌گوید در این چهار سال، طالبان به شکل نظامند زنان را از زندگی اجتماعی، سیاسی و آموزشی حذف کرده‌اند و با صدور فرمان‌های زن‌ستیزانه، آپارتاید جنسیتی آشکار را بر کشور حاکم ساخته‌اند. شبکه مشارکت سیاسی زنان افغانستان جامعه جهانی را به «سازش شرم‌آور» با طالبان متهم کرده و گفته است: «در این چهار سال، جامعه جهانی نه تنها در کنار زنان و مردم افغانستان نه ایستاد، بلکه با تلاش برای عادی‌سازی روابط و تعامل سیاسی با طالبان، بار دیگر مردم بی‌گناه افغانستان را در پای منافع سیاسی خود قربانی ساخت.» این شبکه خواسته است که جنایات طالبان به‌عنوان «آپارتاید جنسیتی» شناخته شود و رهبران این گروه تحت تحریم و پیگرد بین‌المللی قرار گیرند. همچنین از جامعه جهانی خواسته تا طالبان را به رسمیت نشناسد و با آن همکاری نکند و سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی در کنار مردم افغانستان، نه در کنار ناقضان حقوق بشر، بایستند. اعضای این شبکه تاکید کرده اند که «ما زنان افغانستان، هرگز فراموش نکرده‌ایم چه کسانی برای آزادی جان دادند. تا رسیدن به آزادی، عدالت و برابری، خواهیم ایستاد و مبارزه خواهیم کرد.»

Photo: © UNFPA via media monitors برنامه اسکان سازمان ملل متحد می‌گوید که در افغانستان برای زنان و دخترانی که از مهاجرت بازمی‌گردند، هیچ‌گونه فرصت آموزشی، کاری یا رشد اجتماعی و اقتصادی وجود ندارد. استفانی لوز، مدیر این برنامه در افغانستان، در یک نشست خبری در ژنیو گفت: «من یک دختر دارم، بنابراین وقتی به آن دختران نوجوان نگاه می‌کنم، می‌دانم که آنان به کشوری بازگردانده می‌شوند که در آن هیچ آموزشی برای دختران بالاتر از 12 سال وجود ندارد؛ جایی که نمی‌دانند به کجا بروند و به‌طور مشخص هیچ فرصتی برای رشد اجتماعی یا اقتصادی ندارند.» او افزود که در میان بازگشت‌کنندگان، خانواده‌هایی وجود دارند که سرپرست آن‌ها زن است و باید به جامعه‌ای بازگردند که زنان حتی برای بیرون رفتن از خانه و مراجعه به دکتر نیز نیاز به همراهی «محرم» یا سرپرست مرد دارند. به گفته لوز، افغانستان اکنون با بحران بی‌سابقه بازگشت مهاجران روبه‌رو است. از سپتامبر 2023 تاکنون بیش از سه میلیون نفر به این کشور بازگشته‌اند که حدود 60 درصد آن‌ها زیر 18 سال سن دارند. تنها در یک هفته، از 25 جولای تا 1 اگست، بیش از 85 هزار نفر از ایران و بیش از سه هزار نفر از پاکستان اخراج شده‌اند. او تأکید کرد که آنچه فوراً نیاز است، یک برنامه هماهنگ ادغام مجدد در مناطقی است که بازگشت‌کنندگان در آن مستقر می‌شوند. بدون این روند، آن‌ها در چرخه وابستگی گرفتار شده و در معرض خطرات جدی قرار می‌گیرند. مدیر برنامه اسکان ملل متحد گفت که بازسازی زندگی به چیزی بیش از کمک‌های اضطراری نیاز دارد. به باور او، مردم برای زندگی با عزت به مسکن مناسب، حق مالکیت، دسترسی به آب پاک، خدمات بهداشتی و فرصت‌های معیشتی نیاز دارند. لوز خاطرنشان کرد که افغانستان پیش از این نیز با مشکلات جدی دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ نزدیک به نیمی از جمعیت به کمک‌های بشردوستانه نیاز داشتند و وضعیت حقوق بشر، به‌ویژه برای زنان و دختران، رو به وخامت بوده است. او همچنین یادآور شد که افغانستان از ده کشور نخست آسیب‌پذیر در برابر تغییرات اقلیمی است و خشکسالی، سیلاب و گرما معیشت روستایی و حتی زندگی در مناطق شهری را تهدید می‌کند. این مقام سازمان ملل خواستار حمایت مالی پایدار جامعه جهانی شد و تأکید کرد که بازگشت‌کنندگان نباید به‌عنوان باری اضافی دیده شوند، بلکه مجموعه‌ای از مهارت‌ها را به همراه دارند و می‌توانند به جوامع خود کمک کنند.