Image Credit: AP Photo/Felipe Dana - Symbolic Representation زنان مبتلا به مواد مخدر، در زندان های ترک اعتیاد طالبان چه می کشند؟   از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021، زنان و دختران شکنجه‌های زیادی از دره خوردن در محضر عام تا استفاده جنسی در زندان‌ها و مراکز ترک اعتیاد این گروه را تجربه کرده‌اند. بر اساس آمارهای منتشر شده‌ی معینیت مبارزه با مواد مخدر طالبان، بیش از 4 میلیون فرد در سراسر افغانستان به مواد مخدر دچار اند که شمار زیادی از این آمار را زنان، دختران و کودکان تشکیل می‌دهند، اما این گروه در سال 1401 روند جمع‌آوری و درمان افراد مبتلا به مواد مخدر را روی دست گرفتند؛ پروسه‌ای که زنان آغشته به مواد مخدر، قربانی استفاده جنسی و شهوت‌رانی طالبان شده‌اند. تلویزیون زن در گزارشی با سه زن در افغانستان مصاحبه کرده است. این زنان می‌گویند به دلیل مبتلا بودن به مواد مخدر، در زندان‌ها و مراکز ترک اعتیاد طالبان مورد استفاده جنسی و شهوت‌رانی طالبان قرار گرفته‌اند؛ نه تنها به‌صورت فردی، بلکه به‌صورت گروهی. روبیکا: "نیمه‌شب‌ها یک طالب نه، بلکه سه چهار نفری به من تجاوز می‌کردند." روبیکای 25 ساله که نه‌تنها قربانی دود تلخ مواد مخدر، بلکه قربانی شهوت‌رانی طالبان شده است را با نگاهی خسته و مات در حاشیه یکی از روستاهای دورافتاده شهر زرنج، مرکز ولایت نیمروز، ملاقات می‌کنیم. وی همان‌گونه که کودک دو و نیم ساله‌اش را در آغوش پرمهر مادرانه اش گرفته است، با صدای گرفته ناشی از دود مواد مخدر، توأم با غم و غصه بدنامی، می‌گوید در نوجوانی به دلیل نداشتن سرپرست به دام اعتیاد گرفتار شده است. اما پس از آنکه طالبان افراد مبتلا به مواد مخدر را جمع‌آوری و به مراکز ترک اعتیاد یا زندان‌هایشان منتقل کردند، از سوی نیروهای این گروه بارها به‌صورت گروهی مورد استفاده جنسی قرار گرفته است. "من خرد بودم که با کاکای خود متعاد شدم، کاکایم قاچاق مواد مخدر می کرد، وقتی طالبان ما را از کنار سرک ها جمع کردند، تا چند وقتی کار نداشت، وقتی چند ماهی گذشت و ما خون و جان گرفتیم، هر شب طالب ها می آمدند داخل کمپ دختر ها و خانم های که مقبول تر بود را جدا می کرد، به صورت گروهی بار ها به من تجاوز کردند." قطرات اشک ناشی از ننگ و عار، روبیکا را بیش از این مجال صحبت کردن نمی‌دهد. وی اندکی مکث می‌کند و با آهی از ته دل می‌گوید که چهار سال پیش، کاکایش او را به‌زور به عقد نکاح مردی با تفاوت سنی بیش از 30 سال درآورده است، اما دو سال پیش به دلیل معتاد بودن، شوهرش او را طلاق داده است. "پدر که نداشتم، با کاکای خود زندگی می کردم و معتاد شدم، ولی کاکایم من را به زور به شوهر داد، او مرد هم از من سی سال بیشتر کلان بود، یک طفل از او دارم، طفل بزرگترم که دختر بود فوت کرد، فعلا نمی دانم چه خاک به سر خود کنم." روبیکا می‌گوید بین نیاز به نجات خود و مراقبت از فرزندش با انتخاب‌های سخت و دشواری مواجه است؛ زیرا به گفته وی، پس از رهایی از مرکز ترک اعتیاد طالبان، دچار بیماری‌های سخت روحی و روانی شده است. وی مرکز ترک اعتیاد طالبان را به زندان و سیاه‌چال تشبیه کرده و می‌گوید: "نامش مرکز ترک اعتیاد بود، روز ها به ما نان نمی رسید، شب ها هم که یک طالب نه بلکه سه چهار نفر به من تجاوز می کردند، چون می گفت این دختر مقبول است، خیلی از دختر ها و زنان را طالبان بیرون می بردند و به آن ها تجاوز می کردند." فائزه: "تنها به من تجاوز نمی کردند، بلکه من را شکنجه می کرد تا به زور همبستر شوم" فائزه 30 ساله نیز می‌گوید که طی هشت ماه، بیش از 50 بار مورد تجاوز و شکنجه جنسی طالبان قرار گرفته است. "من هشت ماه را در مرکز ترک اعتیاد طالبان سپری کردم، هر روز به بهانه‌ی مختلف طالبان من را بیرون می برد از اتاق که با دیگر خانم ها داشتیم و به من تجاوز می کرد، تنها تجاوز نمی کردند، بلکه من را شکنجه می کرد تا به زور همرای شان همبستر شوم" به گفته فائزه، وی معتاد به تریاک است که برای اولین بار به‌خاطر تسکین سردرد شدید از آن استفاده کرده است، اما این تسکین به دردی دائمی و استفاده جنسی طالبان انجامیده است. "من زیاد سردرد بودم، یک خانم کهن سال برایم گفت کمی تریاک را داخل چای خود بنداز و بخور، سردردی ات کم می شود، این کار را کردم کمی دردم تسکین شد، از آن روز به بعد به تریاک معتاد شدم، تا این که طالبان آمد و ما را از کنار جاده ها جمع کردند و به زندان های خود بردند." Photo: Bulent Kilic/AFP via Getty Images - Symbolic Representation فائزه سختی‌ها و مشکلات زیادی را در مرکز ترک اعتیاد سپری کرده است. او می‌گوید حتی طالبان بخاطر رسیدن به لذت جنسی‌شان، او را به‌زور به انجام این کار وادار کرده‌اند، به‌گونه‌ای که برای رسیدن به این هدف، ران‌ها و کمرش را با سیخ داغ سوزانده‌اند. "من که دختر بودم و با هیچ کسی هم رابطه نداشتم، ولی روز های اول طالب آمد برایم گفت بیا در این اتاق کار دارم، من هم رفتم به من گفت باید این کار را انجام دهی، گفتم گناه دارد شما که مسلمان هستید، گفت صدایت را بلند نکن، بزور با من این کار را کرد، زیاد نفرت داشتم از خودم و از طالب ها، بعد از آن روز این کار را زیاد تکرار کرد، من وقتی راضی نمی شدم، کمرم را با سیخ داغ می کرد ران هایم را همچنین تا راضی می شدم." نیلوفر: "در دو بدنامی گرفتار شدم، یکی بدنامی مواد مخدر دومی بدنامی تجاوز طالبان" نیلوفر در سال 1403 به دلیل معتاد بودن از کنار سرک توسط طالبان بازداشت و به مرکز ترک اعتیاد این گروه منتقل شد. او دختری 23 ساله است که پنج سال پیش همراه با برادرش معتاد شده است، اما اکنون می‌گوید غم و رنج دو بدنامی بر دوشش سنگینی می‌کند. "از چه بگویم، من در دو بد نامی گرفتار شدم، اول که بدنامی مواد مخدر و دومی تجاوز طالبان در مرکز ترک اعتیاد، طالبان رحم نمی کردند، هر وقت دلشان بود می آمدند و ما را به زور وادار می کرد که همرای شان همبستر شویم." نیلوفر با چشمانی پر از اشک، از فریادها و ناله‌هایش زیر دست و پای طالبان زن‌ستیز، این‌گونه روایت می‌کند. "به زور به من تجاوز کردند، یک بار نه، بار ها و بار ها این کار را انجام دادند، فریاد می زدم، گریه می کردم کسی صدایم را نمی شنید و فقط شهوت رانی خود را می دید، به زور به من تابلیت می داد تا حامله نشوم می گفت اگر حامله شدی تو را می کشیم." تنها این زنان نیستند که به دلیل معتاد بودن در مراکز ترک اعتیاد مورد تجاوز جنسی طالبان قرار گرفته‌اند، بلکه شمار زیادی نیز جزئی از این کاروان هستند که به دلیل مسائل امنیتی و ننگ جامعه حاضر به بیان بدرفتاری‌های طالبان نمی‌شوند.

Sent to Zan TV جنبش زنان پنجره امید با انتشار اعلامیه‌ای، طرح موسوم به "موزاییک" یا "رویکرد جامع یوناما" را به‌شدت محکوم کرده و آن را اقدامی "خطرناک، فریبکارانه و ناقض اصول بنیادین حقوق بشر" توصیف کرده است. در اعلامیه‌ای که روز چهارشنبه (24 ثور) منتشر شد، این جنبش تأکید کرده است که این طرح نه‌تنها بازتاب خواست و اراده مردم افغانستان نیست، بلکه تلاشی برای مشروع‌سازی طالبان به‌عنوان یک حکومت قانونی است. این جنبش هشدار داده است که رویکرد یوناما، در واقع "تطهیر تروریسم، ترویج تبعیض جنسیتی و خیانت به عدالت جهانی" محسوب می‌شود. جنبش زنان پنجره امید، طرح "موزاییک" را نه بازتاب صدای مردم، بلکه نمادی از انحصارگرایی قدرت توصیف کرده است. این جنبش هشدار داده که رویکرد جامع یوناما، صدای زنان معترض و گروه‌های مدنی را نادیده گرفته و به جای آن، طالبان را بدون هیچ‌گونه پیش‌شرط حقوق بشری، به‌عنوان شریک گفتگو معرفی کرده است. در اعلامیه آمده است: "یوناما با این طرح، طالبان را بدون هیچ‌گونه پیش‌شرط حقوق بشری، به‌عنوان شریک گفتگو معرفی می‌کند. در حالی که زنان افغانستان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود محروم‌اند، یوناما خواهان ‘تعامل سازنده’ با حکومتی است که آموزش، کار و حرکت آزاد زنان را جرم می‌داند." در اعلامیه همچنین آمده است که این رویکرد عملاً پیام می‌دهد که آپارتاید جنسیتی پذیرفتنی است و یوناما، با سکوت در برابر سرکوب ساختاری زنان، به جهان اعلام می‌کند که می‌توان تبعیض جنسیتی را نهادینه کرد و باز هم مشروعیت بین‌المللی به دست آورد. این جنبش هشدار داده است که رویکرد یوناما، نه تنها خیانت به مردم افغانستان، بلکه تهدیدی برای امنیت منطقه‌ای و بین‌المللی است. جنبش زنان پنجره امید در اعلامیه خود خواستار لغو فوری طرح موزاییک و آغاز یک روند جامع واقعی با مشارکت نمایندگان مستقل زنان، فعالین مدنی، قربانیان جنگ و نهادهای دموکراتیک شده است. همچنین، این جنبش بر پایان سیاست مشروع‌سازی طالبان و وضع تحریم‌های حقوق بشری و سیاسی علیه ناقضان سیستماتیک حقوق زنان در افغانستان تأکید کرده است. جنبش زنان پنجره امید محکوم کردن رسمی آپارتاید جنسیتی به‌عنوان جنایت علیه بشریت از سوی شورای امنیت و نهادهای بین‌المللی را ضروری دانسته و خواستار ایجاد سازوکار بین‌المللی برای پاسخگویی یوناما و شفاف‌سازی کامل محتوای این طرح نزد افکار عمومی مردم افغانستان شده است. گفتنی است، طرح "موزاییک" از سوی دفتر نمایندگی سازمان ملل در افغانستان (یوناما) معرفی شده و هدف آن ایجاد فضای گفت‌وگو میان تمامی ذینفعان سیاسی و اجتماعی افغانستان عنوان شده است. اما فعالان حقوق بشر و گروه‌های مدنی نسبت به تأثیرات احتمالی آن بر مشروعیت‌بخشی به طالبان ابراز نگرانی کرده‌اند.

Photo: Wakil Kohsar, AFP منابع محلی در ولایت‌های بدخشان و ننگرهار می‌گویند که طالبان در یک اقدام سیستماتیک، بست‌های دانشگاهی و اداری، به‌ویژه مربوط به زنان را در دانشگاه‌های این ولایت‌ها تنقیص و حذف کرده‌اند. براساس اطلاعات منابع، در دانشگاه بدخشان، طالبان وظایف 36 استاد دانشگاه، عمدتاً زنان را تنقیص کرده‌اند. یکی از استادان زن در این دانشگاه که خود نیز شامل فهرست تنقیص‌شدگان است، به رسانه‌ها گفته است که این اقدام طالبان سیستماتیک و هدفمند علیه زنان است. او اضافه کرده: "تنها منبع درآمدم حقوق ماهانه پنج هزار افغانی از همین آدرس بود، اما اکنون از سوی طالبان قطع شد." این استاد دانشگاه همچنین اشاره کرده است که در فهرست افراد تنقیص‌شده، نام شماری از استادان مرد که سه سال پیش دانشگاه را ترک کرده بودند، نیز گنجانیده شده است. در همین حال، منابع در دانشگاه ننگرهار نیز می‌گویند که 9 بست کادری و اداری تنها از دانشکده تعلیم و تربیه این دانشگاه حذف شده است. به گفته منابع، در میان این بست‌ها، شش بست استادی که شامل دو استاد زن نیز می‌شود، از تشکیل جدید کنار گذاشته شده‌اند. همچنین، سه بست اداری دیگر نیز حذف و یک بست تغییر نام یافته است. منبع افزوده است که رشته جغرافیا نیز از دانشگاه ننگرهار حذف شده و طالبان در تلاش حذف رشته‌ها و دانشکده‌های دیگر هستند. گفتنی است که طالبان پیش‌تر نیز در اقدامی مشابه، حدود 60 تا 70 استاد زن با مدرک ماستری و دکترا را در دانشگاه کابل تنقیض کرده بودند.

Photo: (C)Shehzad Noorani منابع محلی در ولایت‌های لوگر و پکتیکا گزارش داده‌اند که ریاست معارف طالبان صدها صنف آموزشی محلی دختران خردسال و کودکان را در این دو ولایت مسدود کرده است. براساس اطلاعات منابع، در ولایت لوگر، حدود 130 صنف آموزشی که با حمایت مالی موسسه "وایفا" فعالیت می‌کردند، توسط طالبان بسته شده است. گفته می‌شود که این صنف‌ها در ولسوالی‌های خوشی، ازری و محمدآغه فعال بودند و حدود سه هزار و 91 دختر و پسر تا صنف پنجم در آن‌ها درس می‌خواندند. منابع تأیید کرده‌اند که ریاست معارف طالبان تمامی وسایل این صنف‌ها را جمع‌آوری کرده و آن را تعطیل کرده است. به دنبال این اقدام، ده‌ها آموزگار بیکار و صدها کودک از آموزش محروم شده‌اند. در همین حال، منابع محلی در ولایت پکتیکا نیز خبر داده‌اند که طالبان 267 صنف آموزشی دختران خردسال را بسته و تجهیزات آن‌ها را به مدارس جهادی منتقل کرده‌اند. این صنف‌ها با حمایت مالی موسسه "وایفا" در ولسوالی‌های برمل، گیان، زېړوک، نکه، سروبی، ارگون، سرحوضه، مټاخان، زرغون، جانخیل، یوسف‌خیل و یحیا‌خیلو فعالیت داشتند. به گفته منابع، با بسته‌شدن این مراکز آموزشی، 11 هزار و 800 دختر کودک از آموزش محروم و صدها آموزگار نیز بیکار شده‌اند. گفتنی است که طالبان پس از تسلط مجدد بر افغانستان، دختران بالاتر از صنف ششم را از ادامه تحصیل در مکاتب منع کرده و دانشگاه‌ها را نیز به روی دانشجویان دختر بسته‌اند. همچنین، این گروه تعدادی از پرورشگاه‌ها را به مدارس جهادی تبدیل کرده و تجهیزات مکاتب را در اختیار شاگردان این مدارس قرار داده است.

Image Credit: UNICEF/UN785199/Khayyam صندوق حمایت از کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) اعلام کرده است که به هدف حمایت از کودکان نوزاد در افغانستان، به 66 هزار خانواده کمک نقدی ارائه می‌کند. یونیسف روز دوشنبه (22 ثور) در گزارشی گفته است که این پروژه کودکان نوزاد را تا 18ماهگی تحت حمایت قرار خواهد داد. این نهاد افزوده است که 66 هزار خانواده واجد شرایط در ولایت‌های زابل، کنر، سمنگان و غور تحت پوشش این کمک‌ها قرار می‌گیرند. به گفته‌ی یونیسف، میزان سوء‌تغذیه در این ولایت‌ها نسبت به دیگر مناطق افغانستان بالاتر از حد معمول ارزیابی شده است. یونیسف تأکید کرده است که این پروژه را با حمایت مالی بانک آسیایی مرکزی و سایر شرکای بین‌المللی خود تأمین می‌کند. کمک‌های نقدی ارائه شده قرار است برای تأمین مواد غذایی و درمان نوزادان در این ولایت‌ها به مصرف برسد. گفتنی است که بحران سوء‌تغذیه در افغانستان همچنان در حال افزایش است. پیش از این، سازمان ملل متحد هشدار داده بود که در سال جاری شمار کودکان مبتلا به این بیماری ممکن است به 3.5 میلیون تن برسد.

Photo: Learning Together / Global Issues وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان بار دیگر با صدور هشداری تازه، محدودیت‌ها بر فضای مجازی در افغانستان را تشدید کرده است. این وزارت در نوار صوتی‌ای که امروز دوشنبه (22 ثور) از تلویزیون ملی نشر شد، اعلام کرد که استفاده “غیرشرعی و غیراخلاقی” از رسانه‌های اجتماعی، پیگرد قانونی در پی خواهد داشت. سیف‌الاسلام خیبر، سخنگوی این وزارتخانه، در پیام صوتی‌اش تأکید می‌کند که هیچ فرد یا نهادی اجازه ندارد از شبکه‌های اجتماعی برای اهدافی غیر از آنچه طالبان آن را “دفاع از اسلام، ترویج علوم دینی، تقویت وحدت امت اسلامی و نشر اخبار موثق” می‌خوانند، استفاده کند. این مقام طالبان همچنین هشدار داد که وزارت امر به معروف با استفاده از “صلاحیت قانونی و امکانات در دسترس” بر فعالیت‌های آنلاین کاربران نظارت دارد و افراد متخلف را تحت تعقیب قرار خواهد داد. درحالی‌که حکومت طالبان سانسور گسترده‌ای را بر رسانه‌های داخلی اعمال کرده، اکنون تلاش دارد فضای باقی‌مانده در شبکه‌های اجتماعی را نیز زیر سلطه کامل خود درآورد. بر اساس گزارش‌ها، این گروه تاکنون در بیش از 20 ولایت، نشر تصاویر زنده‌جان‌ها حتی در صفحات رسمی رسانه‌ها، نهادهای دولتی و شرکت‌های خصوصی را ممنوع کرده‌اند. نگرانی‌ها از فشار طالبان بر آزادی بیان در حالی افزایش می‌یابد که شهروندان عادی و خبرنگاران بارها به دلیل فعالیت در شبکه‌های اجتماعی، به اتهام “تخلف” از چارچوب‌های ابلاغ‌شده از سوی این گروه، بازداشت، شکنجه و زندانی شده‌اند. در حال حاضر، دست‌کم 10 خبرنگار در زندان‌های طالبان به‌سر می‌برند؛ تنها به‌دلیل نشر گزارش‌هایی که با دیدگاه‌ها و منافع این گروه در تضاد بوده‌اند. یک خبرنگار زن تبعیدی به شرط که نامش فاش نشود، می‌گوید: “برای زنان افغانستان که از هر سوی در محاصره خاموشی و حذف‌اند، رسانه‌های اجتماعی تنها دریچه‌ای برای تنفس آزاد مانده است. طالبان می‌خواهند همین روزنه را هم ببندند.” در همین حال، دیده‌بان حقوق زنان افغانستان با نشر بیانیه‌ای رسمی، هشدار وزارت امر به معروف طالبان را محکوم کرده و آن را بخشی از “تلاش‌های سیستماتیک برای خاموش‌کردن زنان در تمام عرصه‌ها، از خانه تا فضای مجازی” دانسته است. در این بیانیه آمده است: “طالبان با ممنوع‌سازی و تهدید کاربران شبکه‌های اجتماعی، در پی نابودسازی آخرین سنگر ابراز وجود زن افغان‌اند. این سیاست نه‌تنها نقض آشکار حق آزادی بیان است، بلکه تلاشی عامدانه برای حذف صدای زنان از حافظه جمعی جامعه است.” دریا احمدی ، فعال حقوق زن و یکی از مسؤولین این نهاد، در گفت‌وگو با تلویزیون زن می‌گوید: “وقتی زنی دیگر نمی‌تواند حتی در یک پست اینستاگرامی درباره دردهایش بنویسد، یعنی او را در تاریکی مطلق حبس کرده‌اند. سکوت جهان در برابر این جنایت نرم، به معنای همراهی با سرکوب است.” دیده‌بان حقوق زنان افغانستان از سازمان ملل، نهادهای مدافع آزادی رسانه و دولت‌های در تماس با طالبان خواسته است تا اقدامات فوری برای حفاظت از حق زنان در بیان آزادانه، حتی در دنیای مجازی، روی‌دست گیرند.

Photo: wikipedia منابع محلی در ولایت هرات از تیرباران شدن یک زن و مرد به اتهام “رابطه خارج از ازدواج” توسط افراد ناشناس خبر داده‌اند. منابع امروز دوشنبه (22 ثور) گفته‌اند که این رویداد چهار روز پیش در شهر هرات، رخ داده است. غلام نبی نبی‌زاده، سخنگوی فرماندهی امنیه طالبان در هرات، با تأیید این رویداد، گفته است که دو تن از بستگان مقتولان به اتهام دست داشتن در این حادثه بازداشت شده‌اند. این در حالی است که با تسلط دوباره طالبان بر افغانستان در آگست 2021، موارد محاکمه‌های صحرایی از سوی این گروه از سر گرفته شده است. رهبر طالبان، همواره از مجازات‌هایی چون شلاق و سنگ‌سار به‌عنوان شیوه‌های اجرای عدالت دفاع کرده است.

Photo: Melbourne Victory | X فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) با تصویب یک استراتژی ویژه، رسماً با تشکیل تیم فوتبال زنان افغانستان در تبعید موافقت کرد. این تصمیم که از سوی جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، "لحظه‌ای تاریخی" خوانده شده، در پاسخ به درخواست‌های مکرر بازیکنان زن افغان و نهادهای حقوق بشری صورت گرفته است. بر اساس اعلامیه رسمی فیفا که روز جمعه (19 ثور) منتشر شد، این تیم با نام “تیم فوتبال زنان پناهجوی افغانستان (AWRT)” ابتدا به‌صورت آزمایشی و برای مدت یک سال فعالیت خواهد کرد. هدف از این مرحله آزمایشی، سنجش امکان‌پذیری ادامه پروژه در درازمدت و ایجاد الگویی برای حمایت از تیم‌هایی مشابه از میان پناهجویان سایر کشورها عنوان شده است. این تیم متشکل از فوتبالیست‌های زن افغان خواهد بود که پس از حاکمیت طالبان از افغانستان گریخته و در کشورهای مختلف از جمله امریکا، بریتانیا، پرتغال، استرالیا و آلبانیا پناهنده شده‌اند. فیفا اعلام کرده است که اعضای این تیم اجازه خواهند داشت در مسابقات دوستانه رسمی و تورنمنت‌هایی که تحت نظارت این فدراسیون برگزار می‌شود، شرکت کنند. با این حال، این اقدام هنوز به مطالبه اصلی بازیکنان افغان برای به رسمیت شناختن رسمی به‌عنوان تیم ملی افغانستان و شرکت در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی و قهرمانی آسیا پاسخ نداده است. در پی سقوط جمهوریت و بازگشت طالبان به قدرت در سال 2021، تمامی فعالیت‌های ورزشی زنان در افغانستان متوقف شد و تیم ملی فوتبال زنان منحل گردید. آخرین بازی رسمی این تیم در سال 2018 برگزار شده بود. از آن زمان تاکنون، افغانستان در هیچ‌یک از رقابت‌های بین‌المللی فوتبال زنان شرکت نکرده و نام این کشور از فهرست تیم‌های رده‌بندی جهانی فیفا نیز حذف شده است. رئیس فیفا در این زمینه گفت: "ما متعهد هستیم که به هر دختری در جهان فرصت بازی فوتبال را بدهیم. این اقدام نه تنها تلاشی برای عدالت و برابری است، بلکه قدمی مهم برای مبارزه با تبعیض و حمایت از رشد فوتبال زنان محسوب می‌شود." با وجود آن‌که فدراسیون فوتبال افغانستان هنوز هم عضویت رسمی فیفا را حفظ کرده، اما با تسلط طالبان و ممنوعیت کامل ورزش زنان، این نهاد هیچ اقدامی برای احیای تیم‌های ورزشی زنان انجام نداده و از سوی فیفا نیز تعلیق نشده است. در بیانیه فیفا تأکید شده است که این نهاد مستقیماً با بازیکنان زن افغان در تماس است و تلاش دارد تا روند فعالیت این تیم را در کوتاه‌ترین زمان ممکن آغاز کند. همچنین، فیفا متعهد شده که محیطی امن و حمایت‌گر برای سلامت جسمی و روانی بازیکنان فراهم سازد. بازیکنان زن افغان که سال‌ها برای به رسمیت شناخته شدن تیم‌شان تلاش کرده‌اند، اکنون گامی مهم به سوی تحقق این خواسته را تجربه می‌کنند. اما آنان همچنان امیدوارند که روزی بتوانند تحت پرچم رسمی کشورشان در میدان‌های بین‌المللی به رقابت بپردازند.

Photo: AWNAA.af website در دو ولایت جنوبی افغانستان، قندهار و هلمند، فروشندگان لوازم آرایشی زنانه تحت فشار و تهدید روزافزون طالبان قرار گرفته‌اند. دکانداران می‌گویند که مأموران طالبان از آنان خواسته‌اند تا محصولات آرایشی را از دید عموم پنهان کنند؛ دستوری که در صورت سرپیچی، با احضار، بازداشت و مجازات همراه است. محب‌الله، یکی از دکانداران در بازار دانه‌رنگرزان شهر قندهار، در گفت‌وگو با تلویزیون زن می‌گوید: "هر روز نیروهای طالبان از دکان‌ها بازدید می‌کنند. اگر وسایل آرایشی در دید باشد، صاحب دکان را احضار می‌کنند یا با او برخورد می‌شود." بازار دانه‌رنگرزان، که به عنوان یکی از مراکز اصلی فروش لوازم زنانه در قندهار شناخته می‌شود، مدتی‌ست هدف محدودیت‌های تازه‌ای از سوی اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان قرار گرفته است. طالبان حضور زنان در این بازار را نیز ممنوع اعلام کرده‌اند، اما شماری از زنان، با وجود خطر، برای تأمین نیازهای روزمره‌شان همچنان به آن مراجعه می‌کنند. این فشارها تنها محدود به قندهار نیست. در لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند، دکانداران با شرایط مشابهی روبه‌رو هستند. طالبان از فروشندگان خواسته‌اند نه‌تنها محصولات زنانه را پنهان کنند، بلکه ظاهر و رفتارشان را نیز مطابق با معیارهای طالبان تغییر دهند؛ از جمله گذاشتن ریش و شرکت اجباری در نماز جماعت و جلسات مذهبی. عصمت‌الله، یکی از این فروشندگان، در این باره می‌گوید: "قبلاً این کارها را مأموران امر به معروف انجام می‌دادند، اما حالا خود فرماندهان حوزه‌های امنیتی مسئول شده‌اند. ما همیشه برای نماز به مسجد می‌رویم، اما آن‌ها بعد از نماز هم ما را نگه می‌دارند و به اصطلاح نصیحت می‌کنند." دکانداران تأکید می‌کنند که این فشارها فضای کاری را ناامن، ترسناک و بی‌ثبات ساخته و روند فعالیت‌های اقتصادی‌شان را به‌شدت مختل کرده است. آن‌ها از نبود آزادی در انتخاب شغل، فروش محصول و حتی نحوه‌ی پوشش خود سخن می‌گویند و بیم آن دارند که با گسترش این محدودیت‌ها، اقتصاد محلی و زندگی روزمره در این ولایات بیش از پیش فلج شود.

Photo: 8am media منابع محلی در ولایت بادغیس می‌گویند که یک مرد در روستای “پهلوانان” ولسوالی آب‌کمیری، پسر هشت‌ماهه خود را به دلیل مشکلات اقتصادی سر بریده است. به گفته منابع، این رویداد روز پنج‌شنبه (18 ثور) رخ داده و این مرد که “داوود” نام دارد، پس از از قتل پسرش خود را به نیروهای طالبان تسلیم کرده است. پسر هشت‌ماهه او “ضیا” نام داشته است. تا اکنون، طالبان در این باره اظهار نظری نکرده‌اند. گفتنی است که با وجود اینکه در گذشته موارد متعددی از خودکشی به دلیل فقر و بحران‌های اقتصادی گزارش شده، اما قتل یک کودک توسط پدر به دلیل مشکلات اقتصادی، یک رویداد بی‌سابقه است.