Photo: © AP / The Independent دادگاه عالی طالبان اعلام کرده است که شش تن به‌شمول دو زن در ولایت‌های سمنگان و بلخ شلاق زده شده‌اند. این دادگاه امروز سه‌شنبه (11 حمل) با نشر اعلامیه‌هایی گفته است که این افراد به اتهام «فرار از منزل»، «زنا» و «لواطت» محکوم شده بودند. بر اساس این اعلامیه‌ها، در سمنگان چهار تن، به‌شمول دو زن، هرکدام به 39 دُره جزای تعزیری محکوم شده بودند که حکم آنان پس از تأیید ستره محکمه طالبان در ملأعام اجرا شد. در همین حال، در بلخ نیز دو تن به اتهام «فعل لواطت» به دو سال حبس تنفیذی و 30 تا 39 دُره محکوم شده بودند و این حکم نیز پس از تأیید مقام‌های قضایی طالبان تطبیق شد. این در حالی است که پس از بازگشت طالبان به قدرت در اگست 2021، اجرای مجازات‌های بدنی در محضر عام افزایش یافته است. نهادهای حقوق بشری بارها این اقدامات را نقض کرامت انسانی، به‌ویژه در قبال زنان، دانسته‌اند. گفتنی است که یک روز پیش از این، طالبان در ولایت‌های فاریاب و دایکندی نیز چندین تن، به‌شمول یک زن، را به اتهام‌های مختلف در ملأعام شلاق زده‌اند.

Photo: © ANMAR / AFP / France 24 «طالب‌ها دست به باج‌گیری از پیشکش یا مهریه دختران ما زده‌اند…» «قبل از این‌که دختر خود را به نکاح کسی درآوریم، باید به فکر باج دادن به طالب باشیم…» «بسیاری از مردم مجبور شده‌ مراسم عروسی خود را ساده‌تر کنند یا به تعویق بیندازند.» این نقل‌قول‌های باشندگان مناطق دورافتاده ولایت فراه اقدام تکان‌دهنده و وحشتناک طالبان را نشان می‌دهد. در حالی‌که طالبان مدعی اجرای «عدالت اسلامی» و حمایت از مردم افغانستان، به‌ویژه زنان هستند، گزارش‌های تازه از ولایت فراه تصویری کاملاً متفاوت و تکان‌دهنده از عملکرد این گروه ارائه می‌کند. باشندگان این ولایت می‌گویند نه تنها طالبان بر لقمه نان‌شان مالیات وضع کرده‌اند، بلکه طویانه دختران آنان نیز از باج‌گیری مأموران امر به معروف و نهی از منکر این گروه در امان نمانده است. گزارش‌های محلی نشان می‌دهد که مأموران جمع‌آوری عشر و زکات طالبان، علاوه بر اخذ مالیات از محصولات زراعتی و درآمدهای ناچیز مردم، در جریان مراسم‌های ازدواج نیز از خانواده‌ها پول مطالبه می‌کنند. این اقدام در شرایطی صورت می‌گیرد که بسیاری از خانواده‌ها با فقر شدید و بحران معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. عبدالرحمن، باشنده قریه پیرکُندر، به زن‌نیوز با انتقاد از این عملکرد طالبان می‌گوید: «قبل از این‌که دختر خود را به نکاح کسی درآوریم، باید به فکر باج دادن به طالبان باشیم. ما زیر بار قرض و فقر زندگی می‌کنیم. وقتی دختر خود را عروسی می‌دهیم، طالبان به‌جای کمک، از همان مراسم و پیشکش دختر ما هم پول می‌گیرند. این دیگر ظلم است، نه مالیه.» گل‌محمد، باشنده قریه ساوزگزی ولایت فراه، نیز به زن‌نیوز می‌گوید: «طالبان از هر چیزی مالیه می‌گیرند؛ از زمین، از کار، و حالا حتی از خوشی ما، از مهریه دخترم. این کارها مردم را خسته و ناامید کرده است.» محمدیونس، باشنده قریه ده شیخ این ولایت، نیز به زن‌نیوز می‌گوید: «از این بعد مجبور هستیم قبل از این‌که دختر خود را به شوی دهیم، پول پرداخت مالیه پیشکش دختر خود را قرض کنیم و به طالب بدهیم. بسیاری از خانواده‌ها مجبور شده‌اند مراسم عروسی را ساده‌تر کنند یا به تعویق بیندازند، چون توان پرداخت این هزینه‌های اضافی را ندارند. شاید یک فرد هیچ مهریه نگیرد، ولی طالب می‌آید و می‌گوید شما محفل داشتید، پول مالیه پیشکش دختر خود را بدهید.» طالبان تاکنون به‌طور رسمی درباره این گزارش‌ها واکنشی نشان نداده‌اند، اما پیش‌تر تأکید کرده‌اند که جمع‌آوری عشر و زکات را مطابق احکام شریعت انجام می‌دهند. با این حال، منتقدان می‌گویند گسترش مالیات به مراسم‌های سنتی مانند طویانه، نشانه‌ای از فشار فزاینده بر زندگی خصوصی مردم است.

Social Media فرماندهی امنیه طالبان در ننگرهار گفته است که در پی فرو ریختن سقف یک خانه در ولسوالی غنی‌خیل، یک زن جان باخته و دو کودک زخمی شده‌اند. به‌گفته‌ی سید طیب حماد، سخنگوی این فرماندهی، این رویداد شام یک‌شنبه (9 حمل) در ساحه «ویال 25» ولسوالی غنی‌خیل رخ داده است. او افزوده است که این حادثه در نتیجه بارندگی رخ داده و در ولسوالی نازیان نیز سقف یک خانه دیگر فرو ریخته که در آن دو تن زخمی شده‌اند. گفتنی است، بر اساس آمار اداره مبارزه با حوادث طالبان، در پی بارندگی‌های اخیر در سراسر کشور، دست‌کم 17 نفر جان باخته و 26 نفر دیگر زخمی شده‌اند.

Photo: © AFP / France 24 هرچند در روز‌های عید، جوامع رنگ و بوی جشن به خود می‌گیرند؛ اما برای شماری از زنان کارمند در افغانستان، این روزها از شور خرید و برنامه‌ریزی برای تجلیل از این روز خبری نیست. شماری از زنان که در مکتب‌ها، شفاخانه‌ها و اداره‌های دولتی با معاش ناچیز کار می‌کنند، می‌گویند عید برای‌شان به معادله‌ای دشوار تبدیل شده است: نان، برق و کرایهٔ خانه، یا میوه و لباس عیدی؟ مریم، ملازم یکی از مکتب‌های دولتی در کابل، با معاش ماهانهٔ چهار هزار افغانی، سرپرستی خانوادهٔ پنج‌نفره‌اش را به دوش دارد. او می‌گوید هر ماه پیش از آن‌که به نیمه برسد، معاشش تمام می‌شود: «اگر پول کرایهٔ خانه و برق را بدهیم، دیگر چیزی برای خورد و خوراک باقی نمی‌ماند. حالا شما بگویید، در چنین وضعی عید را چگونه تجلیل کنم؟» در یکی از شفاخانه‌های دولتی کابل، شکیلا به‌عنوان خدمه کار می‌کند. وی می‌گوید معاش او پنج هزار افغانی است، اما به گفتهٔ خودش، این مبلغ حتی کفاف نیازهای ابتدایی زندگی را نمی‌دهد. «تمام فکر و ذکرم این است که نان خشک در خانه باشد. کودکانم از میوهٔ عید و لباس نو حرف می‌زنند، اما من جوابی ندارم که برای‌شان بدهم.» در هرات، ناهید که در یک مکتب دخترانه به‌عنوان ملازم وظیفه دارد، وضعیت مشابهی را تجربه می‌کند. او می‌گوید افزایش هزینه‌های زندگی، فشار مضاعفی بر دوش خانواده‌اش گذاشته است. «کرایهٔ خانه بلند است، برق هم هر ماه حساب خود را دارد. وقتی همهٔ این‌ها را جمع می‌کنم، می‌بینم که هیچ پولی برای چیزهای اضافی مثل عیدی باقی نمی‌ماند.» در غور، فاطمه که در یک مرکز صحی کار می‌کند، می‌گوید با وجود کار تمام‌وقت، هنوز هم در تأمین نیازهای اولیهٔ خانواده‌اش با مشکل مواجه است. «ما کار می‌کنیم، زحمت می‌کشیم، اما آخر ماه که می‌رسد، چیزی در دست ما نیست. عید برای دیگران خوشی است، اما برای ما فقط یک روز عادی می‌ماند.» در نیمروز، زهره که به‌عنوان ملازم در یک مکتب ایفای وظیفه می‌کند، می‌گوید معاش سه هزار افغانی‌اش حتی برای تأمین نان خشک خانواده‌اش کافی نیست. «گاهی مجبور می‌شوم قرض بگیرم تا فقط بتوانم شکم کودکانم را سیر کنم. عید که می‌آید، کودکانم انتظار دارند، اما من چیزی برای خوشحال ساختن‌شان ندارم.» این زنان، برخلاف بسیاری از نیازمندان، دارای شغل‌اند؛ اما سطح پایین معاشات و افزایش هزینه‌های زندگی، آنان را در وضعیتی قرار داده که تفاوت چندانی با بیکاران ندارند.

Photo: AREF KARIMI / AFP در افغانستان، رسم سه‌روز عید معمولاً با شادی، دید و بازدید و امید همراه است؛ اما برای بسیاری از زنان سرپرست خانواده در افغانستان، این مناسبت رنگی از اندوه، نگرانی و مبارزه برای بقا دارد. شماری از این زنان که مسئولیت تأمین نفقه خانواده‌هایشان را بر دوش دارند، می‌گویند نه تنها توان خرید لباس نو و میوهٔ عیدی برای فرزندان‌شان را ندارند، بلکه در تأمین ابتدایی‌ترین نیازها، از جمله نان شب، با مشکل جدی مواجه‌اند. صفورا، زن میان‌سالی در شهر کابل، یکی از این چهره‌هاست. او که سرپرستی چهار کودک یتیم‌اش را به عهده دارد، هر روز در کنار سرک می‌نشیند و از راه گدایی تلاش می‌کند لقمه نانی برای فرزندانش فراهم کند. وی با صدایی آمیخته با اندوه به زن‌نیوز می‌گوید: «حتی سیر کردن شکم کودکانم سخت است، چه برسد به میوهٔ عید یا لباس نو. خانه‌ام را یک‌بار نگاه کنید، می‌دانید من چه می‌کشم. حتی با نان خشک نمی‌توانیم شکم فرزندانم را سیر کنیم.» ثریا، باشندهٔ مزارشریف و مادر شش کودک، نیز وضعیت مشابهی دارد. او از طریق صفاکاری خانه‌های مردم امرار معاش می‌کند، اما نبود کار ثابت باعث شده که درآمدش نامنظم و ناکافی باشد. «امسال عید در حالی می‌رسد که هیچ پولی در خانه ندارم، نمی‌دانم چگونه از پس مخارج خانه برآیم. کودکانم سرگردان‌اند. عید کجا؟» در ولایت‌های غربی نیز وضعیت تفاوت چندانی ندارد. بی‌بی‌گل، زن 45 ساله در بادغیس، می‌گوید که به دلیل مشکلات اقتصادی حتی نتوانسته یک جوره چپلی یا لباس ساده برای کودک خود تهیه کند. او تأکید می‌کند که اولویت اصلی‌اش تنها پیدا کردن غذای روزانه برای فرزندانش است. در هرات، زرغونه روایت تلخ دیگری دارد. وی می‌گوید که به دلیل بیماری همسرش، ناچار شده برای تأمین هزینه‌های زندگی به گدایی روی آورد. «شوهرم مریض است، خانهٔ کرایه‌یی داریم، روزها می‌آیم اگر کسی دست خود را سویم دراز کند، چهار تا نان خشک می‌خرم و به خانه می‌برم. خیلی وقت‌ها شده دست خالی به خانه رفتم. عید به ما سخت می‌گذرد، چون چیزی نداریم.» این زنان می‌گویند عید برای‌شان تفاوتی با روزهای دیگر ندارد؛ زیرا به گفتهٔ آنان، عید نیز جز روزهایی است که با نگرانی و تنگدستی سپری می‌شود. این روایت‌ها نشان می‌دهد که برای بسیاری از زنان سرپرست خانواده در افغانستان، عید نه نماد شادی، بلکه یادآور دشواری‌های زندگی و نابرابری‌های عمیق اقتصادی است.

Social Media ارتش پاکستان شب گذشته بخش‌هایی از کابل و ننگرهار را بمباران کرد. به گفته طالبان، در این حملات یک مرکز درمان معتادان در کابل نیز هدف قرار گرفت و شماری از غیرنظامیان، از جمله بیماران این مرکز، کشته و زخمی شدند. این حملات شام‌گاه دوشنبه (25 حوت) رخ داد. طالبان با تأیید این حملات اعلام کردند که ارتش پاکستان شفاخانه «2000 بستر امید» را بمباران کرده است. به گفته این گروه، در این رویداد بیش از 200 تن کشته و حدود 400 تن دیگر زخمی شده‌اند. در مقابل، مقام‌های پاکستانی حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی را رد کرده‌اند و ادعا دارند که در این حملات «تأسیسات نظامی و زیرساخت‌های پشتیبانی از تروریسم» هدف قرار گرفته است. عطاالله ترار، وزیر اطلاعات پاکستان، گفته است که این کشور انبارهای مهمات در کابل و چهار سایت نظامی «حمایت‌کننده از تی‌تی‌پی» را در ولایت ننگرهار بمباران کرده است. این حملات با واکنش‌های گسترده همراه شده است. حامد کرزی، رییس‌جمهور پیشین افغانستان، هدف قرار دادن مناطق مسکونی و مراکز درمانی را محکوم کرده و آن را عامل تلفات غیرنظامیان دانسته است. ریچارد بنت، گزارشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل، نیز با ابراز نگرانی از تلفات غیرنظامیان، بر رعایت قوانین بین‌المللی و حفاظت از مراکز درمانی تأکید کرده است. دیده‌بان حقوق بشر نیز اعلام کرده که تلفات ناشی از این حملات نگران‌کننده است و زیرساخت‌های غیرنظامی نباید هدف قرار گیرند. در کنار این، برخی مقام‌های پیشین و فعالان نیز این حملات را «جنایت جنگی» خوانده و خواستار پاسخ‌گویی عاملان آن شده‌اند. این حملات در حالی رخ می‌دهد که تنش‌های نظامی میان طالبان و پاکستان از اواخر فبروری شدت گرفته است. پاکستان می‌گوید این حملات علیه پایگاه‌های تروریستی مانند تی‌تی‌پی انجام می‌شود، اما طالبان آن را نقض حاکمیت افغانستان و هدف‌گیری غیرنظامیان می‌دانند. در این میان، نگرانی‌ها درباره افزایش تلفات غیرنظامیان همچنان ادامه دارد.

Social Media درگذشت شیرین هزاره، از زنان معترض و فعال مدنی افغانستان، واکنش‌های گسترده‌‌ای را در میان زنان معترض، فعالان حقوق زن و نهادهای مدنی برانگیخته است. اعضای خانواده شیرین هزاره روز یک‌شنبه (19 دلو) با تأیید این خبر اعلام کردند که او در استرالیا بر اثر سکته مغزی جان باخته است. شیرین هزاره از نخستین زنانی بود که پس از بازگشت طالبان به قدرت در افغانستان، در اعتراض‌های خیابانی علیه محدودیت‌ها و سیاست‌های این گروه بر زنان حضور داشت. بر اساس اطلاعات موجود، شیرین هزاره حدود چهار ماه پیش به استرالیا پناه برده بود. پس از انتشار خبر درگذشت او، شماری از زنان معترض، فعالان مدنی و فرهنگی با نشر پیام‌هایی در شبکه‌های اجتماعی، نسبت به مرگ او ابراز تأسف کردند. در این پیام‌ها از شیرین هزاره به‌عنوان «نمادی از مقاومت زنان افغانستان» یاد شده است‌. جنبش آزادگان در تبعید نیز با نشر اعلامیه‌ای، درگذشت شیرین هزاره را تسلیت گفته و از او به‌عنوان «بانوی دلیر و از پیشگامان اعتراضات مدنی علیه طالبان» یاد کرده است. این جنبش در اعلامیه خود بر ادامه پیگیری مطالبات زنان و اعتراض به محدودیت‌های اعمال‌شده بر زنان تأکید کرده است. مرگ شیرین هزاره بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت زنان معترض افغانستان جلب کرده است؛ زنانی که پس از شرکت در اعتراض‌های خیابانی، با فشارهای مداوم، ناامنی، مهاجرت اجباری و پیامدهای روانی و جسمی زندگی در تبعید روبه‌رو شده‌اند.

© Farzana Wahidy / Human Rights Watch یوناما در تازه‌ترین گزارش سه‌ماهه خود از وضعیت حقوق بشر در افغانستان گفته‌است که طالبان یک دختر زیر 18 سال را به‌دلیل تن ندادن به ازدواج اجباری بازداشت و زندانی کرده‌اند. در این گزارش که روز یک‌شنبه (19 دلو) منتشر شده و بازه زمانی اکتوبر تا دسامبر 2025 را در بر می‌گیرد، آمده است که این دختر نوجوان در یکی از زندان‌های ولایتی طالبان نگهداری می‌شود. یوناما جزئیات بیشتری درباره زمان بازداشت و ولایت محل زندان این دختر ارائه نکرده است. یوناما در بخش دیگری از این گزارش تأکید کرده که در جریان این بازه‌ی زمانی، موارد متعددی از خشونت مبتنی بر جنسیت، به‌ویژه ازدواج‌های اجباری، ثبت شده است. بر اساس یافته‌های این نهاد، نیروهای امر به معروف طالبان در ماه‌های می و سپتامبر 2025 در ولایت هرات زنان را ملزم به پوشیدن چادر نماز کرده‌اند. در این گزارش آمده است که زنانی که از این دستور سرپیچی کرده بودند، برای مدت کوتاهی بازداشت شده‌اند. در ادامه گزارش آمده است که در اوایل نوامبر 2025 نیز زنان در شهر هرات مجبور به پوشیدن برقع در اماکن عمومی شدند و زنانی که برقع نداشتند، از دسترسی به شفاخانه‌ها، مراکز صحی، ادارات دولتی و تالارهای عروسی محروم شدند. یوناما همچنین گزارش داده است که در سوم اکتوبر 2025 طالبان با وضع محدودیت بر آزادی رفت‌وآمد زنان در هرات، با شلیک هوایی و پراکنده‌کردن جمعیت، مانع ورود زنان به بازار جمعه‌ی ویژه زنان در جاده 64 متره این شهر شدند. در گزارش آمده است که در ششم اکتوبر 2025 نیروهای امر به معروف طالبان در ولایت زابل گروهی از زنانی را که برای ورزش صبحگاهی از خانه خارج شده بودند، متوقف کرده و به آنان هشدار دادند که دیگر برای این منظور از خانه بیرون نشوند. همچنین، یوناما گفته است که در هشتم دسامبر 2025 در شهر ترینکوت، مرکز ولایت ارزگان، به‌گونه علنی به رانندگان تاکسی و کاستر دستور داده شد که به زنان بدون محرم شرعی اجازه‌ی سوار شدن ندهند. در ادامه گزارش آمده است که در 27 دسامبر 2025 نیروهای امر به معروف طالبان در شهر قندهار از دکانداران خواستند به زنانی که بدون محرم هستند، کالا نفروشند. یوناما افزوده است که نیروهای امر به معروف طالبان در ولایت‌های قندهار و ارزگان به‌گونه‌ی مداوم از مراکز صحی بازدید می‌کنند تا مانع ورود بیماران زن و کارمندان صحی زن بدون محرم شوند. به گفته این نهاد، این اقدام باعث محرومیت زنان از دسترسی به خدمات صحی و جلوگیری از حضور کارکنان صحی زن در محل کار شده است.

Photo: AFP طالبان در ولایت بلخ یک زن را به اتهام «داشتن روابط نامشروع» شلاق زده‌اند. دادگاه عالی طالبان روز پنج‌شنبه (16 دلو) اعلام کرده است که بر اساس فیصله محکمه ابتدائیه این گروه در ولسوالی زاری ولایت بلخ، یک زن به 35 ضربه شلاق محکوم و مجازات شده است. این دادگاه در خبرنامه‌ای گفته است که حکم پس از تأیید مقام عالی ستره محکمه طالبان تطبیق شده است. در خبرنامه آمده است که این مجازات در حضور قوماندان امنیه، مدیر استخبارات، معاون ولسوالی و شماری از باشندگان محل اجرا شده است. طالبان پس از بازگشت به قدرت در افغانستان، مجازات‌های بدنی از جمله شلاق زدن در ملأ عام را به‌گونه گسترده اجرا کرده‌اند. نهادهای حقوق بشری بین‌المللی باز‌ها این مجازات‌ها را محکوم کرده‌اند، اما طالبان اجرای آن را بر پایه تفسیر خود از شریعت ادامه می‌دهند.

Social Media طالبان در ولایت فراه می‌گویند که در پی فروریختن دیوار یک خانه در ولسوالی فراه‌رود، دو نفر از یک خانواده جان باخته و سه تن دیگر زخمی شده‌اند. محمدصادق جهادمل، ولسوال طالبان در فراه‌رود، گفته است که این رویداد روز پنج‌شنبه (16 دلو) در منطقه «گورزنگ» این ولسوالی رخ داده است. به گفته او، این رویداد در نتیجه بارندگی‌های اخیر رخ داده است. جهادمل افزوده است که جان‌باختگان پدر خانواده و دخترش هستند و مادر خانواده همراه با دو فرزند دیگر در میان زخمی‌ها شامل‌اند. به گفتهٔ مقام‌های محلی طالبان، افراد زخمی به مرکز صحی ولسوالی فراه‌رود منتقل شده‌اند. گفتنی است که رویدادهای ناشی از فروریختن سقف‌خانه‌ها در فصل‌های بارندگی در ولایت‌های افغانستان، بارها جان اعضای خانواده‌ها را گرفته است.