Image Source: dailymail بشیر هوتک، پناهجوی 23 ساله افغان در بریتانیا، به اتهام «آزار جنسی» و «ضرب‌وشتم» یک زن در لندن، روز سه‌شنبه در دادگاه حاضر شد. او متهم است که به تاریخ 29 جون سال جاری، در یکی از بارهای منطقه وست‌اِند لندن، یک زن را مورد آزار جنسی و خشونت فیزیکی قرار داده است. براساس گزارش رسانه‌های بریتانیایی، در زمان وقوع این رویداد، هوتک در هتل «آیبیس استایلز سیون‌کینگز» در شرق لندن اقامت داشته است. هوتک در جلسه دادگاه با یک وکیل فارسی‌زبان حاضر شد، اما تنها چند دقیقه پس از آغاز جلسه، وکیل اعلام کرد که دیگر نمی‌تواند از او دفاع کند. به‌نقل از گزارش‌ها، زمانی که از هوتک خواسته شد تا پاسخ خود را به اتهامات اعلام کند، او به گریه افتاد و گفت: «زبان انگلیسی‌ام خیلی ضعیف است. بیمارم، تحت درمان داکتران هستم و داروهای زیادی مصرف می‌کنم.» قاضی به او سه هفته مهلت داد تا وکیل جدیدی پیدا کند. جلسه بعدی دادگاه به تاریخ 10 نوامبر تعیین شده است. تا آن زمان، هوتک به‌طور مشروط آزاد باقی می‌ماند؛ مشروط بر این‌که با شاکی تماس نگیرد. قاضی هشدار داد که در صورت نقض این شرایط، پولیس او را بازداشت کرده و وضعیت آزادی موقتش بازبینی خواهد شد.

Photo: HarrietHarman/X هریت هرمن، فرستاده ویژه بریتانیا در امور زنان و دختران، گفته است که زنان افغان با وجود سرکوب و محدودیت‌های طالبان تسلیم نشده‌اند و بریتانیا نیز در دفاع از حقوق آنان استوار ایستاده است. هرمن روز چهار‌شنبه (30 میزان)، در پیامی همراه با عکسی از دیدار پیشین خود با فعالان زن افغان نوشت: «پیام زنان افغان روشن است؛ آن‌ها تسلیم نشده‌اند - و ما نیز تسلیم نخواهیم شد. بریتانیا در مطالبهٔ حقوق آنان محکم ایستاده است و صدای‌شان را تقویت می‌کند.» در تصویری که او منتشر کرده، شماری از فعالان زن افغان در کنار هرمن و ریچارد لیندزی، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان، دیده می‌شوند. پیش‌تر، ریچارد لیندزی در تاریخ 10 اکتبر با نشر همین تصویر از این نشست خبر داده بود و در پیامی آن را «گفت‌وگویی سازنده و مهم» خوانده بود. او گفته بود که رهبران زن افغان دیدگاه‌های خود را دربارهٔ چگونگی حمایت از حقوق، رهبری و مشارکت زنان در آیندهٔ افغانستان مطرح کردند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که زنان افغانستان همچنان زیر سایهٔ سرکوب طالبان از آموزش، کار و حضور اجتماعی محروم‌اند. با وجود درخواست‌های مکرر جامعه جهانی برای بازگرداندن حقوق اساسی زنان، طالبان تاکنون هیچ گامی در این زمینه برنداشته‌اند.

Photo: WAKIL KOHSAR /AFP زنان ملل متحد (UN Women) در گزارشی تازه هشدار داده که زنان و دختران در سراسر جهان، با شدیدترین سطح خشونت و محرومیت در دهه‌های اخیر روبرو هستند. این گزارش به مناسبت بیست‌وپنجمین سالگرد تصویب قطعنامه 1325 شورای امنیت سازمان ملل، که بر نقش و مشارکت زنان در صلح و امنیت جهانی تأکید دارد، روز دوشنبه (28 میزان) منتشر شده است. طبق این گزارش، بیش از 676 میلیون زن و دختر در فاصله کمتر از 50 کیلومتری مناطق درگیری‌های مسلحانه زندگی می‌کنند. در دو سال گذشته، موارد خشونت جنسی مرتبط با جنگ‌ها 87 درصد افزایش یافته و مرگ‌ومیر غیرنظامیان، به ویژه زنان و کودکان، چهار برابر شده است. سازمان ملل متحد می‌گوید که در پایان سال 2024، حدود 123 میلیون نفر در جهان به اجبار آواره شده‌اند؛ بیش از 60 میلیون تن از آنان زنان و دختران هستند. بسیاری از این زنان در شرایط بی‌پناهی، با خطر بالای خشونت جنسی روبرو بوده و از دسترسی به خدمات بهداشتی و آموزشی محروم مانده‌اند. گزارش همچنین به نادیده گرفتن نقش زنان در فرآیندهای صلح اشاره می‌کند: در سال 2024 تنها 7 درصد از مذاکره‌کنندگان و 14 درصد از میانجی‌گران در روندهای رسمی صلح، زنان بوده‌اند. در بسیاری از مذاکرات صلح، حتی یک زن هم حضور نداشته است. 
افغانستان در این گزارش به عنوان یکی از کشورهایی برجسته شده که زنان و دختران در آن، بیشترین آسیب را از درگیری‌ها، فقر و محرومیت‌های اجتماعی متحمل می‌شوند. تحت حاکمیت طالبان، زنان افغان با یکی از شدیدترین اشکال تبعیض و محرومیت در جهان مواجه‌اند. گزارش تأکید می‌کند: «چهار سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، هشت زن از هر ده زن جوان افغان از آموزش، کار یا مهارت‌آموزی محروم مانده‌اند.» علاوه بر این، دهه‌ها پیشرفت در حضور زنان در نظام عدلی و قضایی از بین رفته است. از زمان تسلط طالبان در سال 2021، تمام زنان قاضی از دستگاه قضایی برکنار شده‌اند. سازمان ملل متحد هشدار می‌دهد که افغانستان یکی از کشورهایی است که بیش از یک میلیون زن باردار و شیرده با سوءتغذیه حاد روبرو هستند. این کشور در کنار جمهوری دموکراتیک کنگو، اتیوپی، سودان جنوبی و سودان، در میان مناطق بحرانی سوءتغذیه زنان قرار دارد. گفتنی است که از زمان تسلط طالبان در سال 2021، محدودیت‌های شدیدی بر حضور اجتماعی زنان و دختران در افغانستان وضع شده است. طالبان آموزش، کار، تحصیل و حتی حضور در فضاهای عمومی را برای زنان و دختران ممنوع کرده‌اند. این محدودیت‌ها نه‌تنها حقوق اولیه زنان را سلب کرده، بلکه دسترسی آن‌ها به خدمات اساسی مانند صحت و تغذیه را نیز به شدت محدود کرده است.

بخش اول Photo: UNICEF/Amin Meerzad نویسنده: روئینا بخشی روز بارانی بود و ریحان در حالی که از پنجره به پرنده‌های نشسته بر درخت نگاه داشت، در مورد رویاها و آرزوهایش فکر می‌کرد. او هیچ نمی‌دانست که همه‌ی آن‌ها را به‌دست خواهد آورد یا نه! مادر: ریحان، بیا دخترم، صبحانه حاضر است. ریحان: درست است مادرجان، چند دقیقه بعد می‌آیم. ریحان می‌خواست بیشتر پرنده‌ها را تماشا کند. جیک‌جیک پرنده‌ها، پریدن از شاخه‌ای به شاخه دیگر و تمنای پیدا کردن جفت، او را مسحور کرده بود. مادرش پی‌هم صدا می‌زد و ریحان بازیگوشانه صدا را نادیده می‌گرفت، اما در نهایت مجبور شد از پرنده‌ها دل بکند و به سفره صبحانه بپیوندد. در خاموشی صبحانه را میل می‌کرد و مادر از حالت چهره‌اش می‌فهمید که چیزی او را ناآرام کرده است. بعد از صبحانه، با همان سکوت به تمیزکاری خانه پرداخت؛ ظروف صبحانه را شست، به شیشه‌ها دستی کشید و خانه را منظم کرد. مادرش گفت: «ریحان، امروز صبح تو را چی شده دخترم؟» ریحان ادامه داد: «نمی‌دانم چرا دلتنگ و ناراحت هستم، امروز حس بدی دارم.» رحمت با بیک‌پشتی پر از کتاب و قلم، با شیطنت و شادمانی به سمت او می‌آمد و در نگاه‌های خیره‌اش جست‌وخیز می‌زد. وقتی نزدیکش شد، با قلمی به زانویش زد و گفت: ـ چی چرت می‌زنی؟ بیا کمی با من ریاضی کار کن، فردا امتحان دارم. نگاه‌های خیره‌اش از جای نامعلوم کنده شد و به برادر کوچکش نگریست. برادر در چشمش شاد و خوشبخت بود. ـ ای شوخک، از بس می‌خوری اینقدر بزرگ شدی، ولی سوالاتت را حل نمی‌توانی! فقط از چشمانت شیطنت می‌بارد و دوست داری همیشه مرا از خیالاتم برهانی، هه؟ لبخند زد و او را در درس‌هایش کمک کرد. پس از حل چند معادله مشکل، ریحان به اتاق خود رفت و کتاب‌های مکتبش را باز کرد. به کتابچه‌های با سلیقه، نوشته‌های منظم که عنوان‌ها با خط درشت سرخ‌رنگ و بقیه با خط آبی بودند، به گل‌های کنار کتابچه و به کتاب‌ها در الماری آبی‌رنگ عاشقانه نگاه می‌کرد. الماری بلندی سه‌طبقه‌ای داشت و لوازم خود را در آن گذاشته بود. یک بخش آن مربوط به کتاب‌هایی بود که با عشق می‌خواند. او سال آخر مکتب را به خاطر آورد؛ زمانی‌که با صنفی‌هایش یک‌جا با شوق و علاقه به مکتب می‌رفتند. رنگ زرد و سفید دیوارهای اتاق، او را به یاد صنف درسی می‌انداخت. اتاقش با تخت‌خواب، چوکی، میز، الماری و قالین سرخ وطنی که با ذوق خود خریده بود، تزئین شده بود. آن‌جا را خیلی دوست داشت، چون یگانه پناهگاه آرام‌بخش لحظه‌های دلتنگی‌اش بود. هر زمانی که نیاز به تنهایی می‌کرد، ترجیح می‌داد به آن‌جا پناه ببرد، چون می‌توانست به تماشای منظرهٔ بیرون از اتاق بنشیند. تقریباً دو سال است که به مکتب نرفته است، چون طالبان اجازه تعلیم و تحصیل را برای دختران نمی‌دهند. حتی فکر کردن به آن، قلب مهربانش را به درد می‌کشد. ریحان رؤیاهای زیبایی برای تمام کردن تحصیل خود در کشور داشت تا بتواند مصدر خدمت برای خانواده و مردم باشد. برای آرزوهایش، اشک‌های مروارید می‌ریخت که دروازه‌ تک‌تک شد. قد مادر در چوکات دروازه نمایان شد و به‌محض باز کردن در، مادر درجا خشکش زد. ابروهایش در هم خمیده با شتاب و حیرت به دخترش نگاه می‌کرد. ـ دخترِ عزیزم، گریه می‌کنی؟ ریحان اشک‌هایش را پاک می‌کرد. ـ مادرجان، به آرزوهای بعد از فراغت مکتب فکر می‌کردم… اینکه چگونه شخصیت خود را می‌ساختم و به اهدافم می‌رسیدم. مادر گفت: «مادر به فدای چشمان عسلی و بادامیت.» مادر‌اش حلقه‌های افتادهٔ موی طلایی ریحان را که با اشک نم‌ناک شده بود، پشت گوشش کرد. برای دختر دلبندش ناز و صدقه رفت و او را در آغوش گرم خود جا داد. ـ حیف آن گونه‌های لاله‌ای‌ات که با آتش غم بسوزندش… صورت ماه‌گونش را بوسید، نوازش کرد و بعد از مکثی کوتاه ادامه داد. ـ تشویش نکن دخترم، همه‌ی این مشکلات حل می‌شود. بخیر دوباره مکتب می‌روی و تحصیل می‌کنی. ـ امیدوارم چنین شود. ریحان از احساسات پاک و نیک مادرش جان می‌گرفت و او را مبارز حقیقیِ زندگی خود می‌دانست. آغوش مادر برایش امن‌ترین مکان از هر وحشتی بود. بودن در کنار مادر و مهربانی‌های او، قوت‌بخش قلب ریحان بود. روز پردردی را با خاطرات و آرمان‌هایی که از دست رفته بود، تجربه کرد. وقتی طالبان حکومت را به‌دست گرفتند، اوضاع کشور از لحاظ اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی رو به انحطاط رفت. حالت نابسامانی به‌وجود آمد و مردم در حالت آشفتگی و سردرگمیِ روزگار خود مشغول بودند. انسان‌ها دایماً دنبال کسانی هستند که لحظات خوب و بد زندگی در کنارشان تحمل‌پذیر باشد و بتوانند خوشی و غم را با آن‌ها تقسیم کنند. ریحان وقتی به مرسل می‌اندیشید، لبخند بر لب داشت. او قند و قندولِ دلِ ریحان بود؛ شوخی‌ها و خنده‌هایش، نشاط‌آورِ لحظه‌های دلتنگی ریحان بود. مرسل را «فیثاغورثِ ریاضیِ صنف» صدا می‌زدند و همه می‌گفتند: «منتظر فورمول‌های جدیدت هستیم، فیثاغورث جان!» یگانه شخصی که راه‌گشای مشکلات و وسوسه‌های ریحان بود، رعنای قدبلندش بود. از باهوشی و ذکاوت او، ریحان متحیر می‌شد و در لای هر نظریه‌اش رازی نهفته بود. هدیه مهربان، انیس لحظه‌های بی‌تابی ریحان بود؛ بیشتر می‌شنید و کمتر حرف می‌زد. به صحبت‌های دوستانش توجه می‌کرد و علاقه به درس‌هایش داشت. هر چهارشان با هم رابطه‌ای عمیق و نزدیک داشتند و خاطرات بی‌شماری از دوران مکتب با استادان، صنفی‌ها و امتحانات ثبت کرده بودند. فوتبال و قدم زدن از سرگرمی‌های اوقات فراغت‌شان بود. در ایام امتحان، با دوستانش یک‌جا درس می‌خواندند؛ نتایج امتحانات‌شان خوب بود و با خوشی آن را با خانواده‌های‌شان شریک می‌ساختند تا حمایت بیشتر آن‌ها را جلب کنند. محبت و عشق توصیف‌ناپذیری میان هر یک از آن‌ها نسبت به دیگری رخنه کرده بود. هر چهار دختر اهداف و رویاهای زیبایی داشتند و تمام مضامین صنف یازدهم را با شور و شوق می‌خواندند تا برای امتحان کانکور آماده شوند. برای فراغت از مکتب و ادامه تحصیل، یک‌جا برنامه‌ریزی می‌کردند. بعد از امتحان کانکور، خواستار راه‌یابی به دانشگاه کابل و رشته‌های دلخواه خود بودند. ریحان دختر قدرتمند و شجاعی بود، همیشه کارهایش را با نظم و دقت مدیریت می‌کرد. او یکی از بهترین، لایق‌ترین و هوشیارترین شاگردان صنف بود. همهٔ استادان او را دوست داشتند؛ با مهربانی و چهرهٔ دل‌پذیرش، دلبر همه‌شان بود. با دوستانش با مهر رفتار می‌کرد و یاور سختی‌های‌شان بود. هدیه، بخشنده‌ی تبسم‌های نمکی برای خواهران و برادران خردتر از خود بود. مایل بود کارهای مربوط به خویش را خودش انجام دهد. در کارهای خانه با مادرش همکاری می‌کرد و می‌خواست فردی مفید و مؤثر در خانواده و جامعه باشد.

Photo: AP/variety در کوچه‌های خاموش کابل، جایی که زمانی صدای اجرای زنان جلو کمره می‌پیچید، اکنون سکوتی سنگین فضا را پر کرده است. زنان هنرمند افغانستان، که با وجود سال‌ها فشار اجتماعی و فرهنگی راه خود را به دنیای هنر باز کرده بودند، امروز دوباره به حاشیه رانده شده‌اند. طالبان با محدودیت‌های زن‌ستیزانه خود، گویی زمان را دوباره به عقب برگردانده‌اند. کبرا هاشمی، یکی از این زنان هنرمند است؛ زنی که با نقش‌آفرینی در فیلم‌ها و سریال‌ها چرخ زندگی خانواده‌اش را می‌چرخاند، اما حالا تنها به چهاردیواری خانه‌اش خیره می‌ماند. کبرا در گفت‌وگو با زن‌نیوز می‌گوید: «طالبان نه‌تنها اجازه فعالیت هنری به من نمی‌دهند، بلکه مرا مجبور به خانه‌نشینی کرده‌اند. این هنر، تنها راه معیشت من بود و اکنون از من گرفته شده است.» اما کبرا تنها نیست. شازیه فرهمند، بازیگر دیگر، از روزهایی می‌گوید که پیش از این نیز از سوی اداره امر به معروف و نهی از منکر طالبان تهدید شده بود. «آن‌ها به من گفتند که دیگر نباید چهره‌ام در فیلم‌ها دیده شود. اکنون حتی حضورم در برنامه‌های تلویزیونی هم ممنوع شده است. می‌خواهند صدای ما را خاموش کنند، انگار که ما اصلاً وجود نداریم.» در همین حال، خدیجه نعیمی، زنی که هم مادر است و هم نان‌آور، با صدایی بغض‌آلود وضعیت دشوار زندگی‌اش را به زن‌نیوز روایت می‌کند: «شوهر ندارم، کسی را ندارم که نان به خانه بیاورد. از راه هنر می‌توانستم برای چهار دخترم غذا تهیه کنم. اما حالا… شب‌ها گرسنه می‌خوابیم.» این داستان‌ها فقط چند روایت از صدها زنی است که صدای‌شان در میان دیوارهای بلند سیاست و افراط‌گرایی گم شده است؛ زنانی که هنر برایشان نه فقط یک شوق، بلکه راهی برای بقا بود. امروز اما پرده‌ی صحنه پایین افتاده و نور کمره ها نه به اختیار، بلکه از روی اجبار خاموش شده است. زنان هنرمند افغانستان بار دیگر در میانه‌ی تاریکی ایستاده‌اند؛ با امیدی که هنوز در دل‌هایشان زنده است. امید به روزی که صدای‌شان دوباره شنیده شود و تصویری از زن افغان، قوی، هنرمند و ایستاده، روی پرده‌های سینما بدرخشد.

Photo: UNICEF/Munir Tanweer برنامه جهانی غذا (WFP) هشدار داده است که گرسنگی در افغانستان در حال بدتر شدن است و سوء‌تغذیه در میان کودکان به‌سرعت رو به افزایش است. این نهاد روز دوشنبه (28 میزان) در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس گفته است که به‌دلیل کاهش بودجه، تنها می‌تواند به بخش اندکی از نیازمندان کمک کند و پیش از فرارسیدن زمستان به حمایت فوری نیاز دارد. سازمان جهانی غذا در این پیام تأکید کرده است که «غذای کافی و مغذی حق هر کودک است»، اما در افغانستان این حق از میلیون‌ها کودک سلب شده است. این سازمان همچنین خاطرنشان کرده است که تغذیه در هزار روز نخست زندگی هر کودک، نقشی حیاتی در رشد جسمی و ذهنی او دارد و کمبود مواد مغذی در این دوران می‌تواند بر سلامت، یادگیری و درآمد آیندهٔ او تأثیر بگذارد. این در حالی است که سازمان جهانی غذا پیش‌تر گفته بود برای ادامه کمک‌رسانی در افغانستان به 622 میلیون دلار بودجه فوری نیاز دارد و در صورت عدم تأمین آن، میلیون‌ها نفر در زمستان پیش‌رو با بحران انسانی روبه‌رو خواهند شد. بر اساس گزارش‌ نهادهای وابسته به سازمان ملل، بیش از 9.5 میلیون نفر در افغانستان در وضعیت ناامنی غذایی شدید قرار دارند و حدود 1.5 میلیون تن از آنان در مرحلهٔ اضطراری‌اند. این بحران به‌ویژه کودکان و زنان را تحت تأثیر قرار داده است؛ آمارها نشان می‌دهد بیش از 14 میلیون کودک در معرض خطر سوء‌تغذیه حاد هستند و دست‌کم 500 هزار کودک در سال جاری با خطر مرگ ناشی از گرسنگی مواجه‌اند. محدودیت‌های طالبان علیه زنان، کاهش کمک‌های بین‌المللی، بحران اقتصادی، بیکاری گسترده و بلایای طبیعی از جمله عوامل اصلی این بحران عنوان می‌شوند‌.

Photo: Ariana News/EU ژیل برتران، فرستادهٔ ویژهٔ اتحادیهٔ اروپا برای افغانستان، در پایان سفر شش‌روزه‌اش به کابل، وضعیت حقوق بشر در این کشور، به‌ویژه زنان را نگران‌کننده توصیف کرده است. او تصمیم طالبان مبنی بر منع کار زنان در دفاتر سازمان ملل را «نشانه‌ای منفی برای جامعهٔ جهانی» خوانده و از این گروه خواسته است تا در این محدودیت‌ها بازنگری کند. برتران روز یک‌شنبه (27 میزان) در بیانیه‌ای گفت که محدودیت‌های طالبان بر فعالیت نهادهای امدادرسان، روند کمک‌رسانی در افغانستان را دشوار و پرهزینه ساخته است. به گفتهٔ او، اتحادیهٔ اروپا از زمان بازگشت طالبان به قدرت در آگست 2021 تاکنون، بیش از 1.8 میلیارد یورو برای کمک‌های بشردوستانه، صحت، آموزش و توسعهٔ اقتصادی در افغانستان اختصاص داده است. او افزود که بستهٔ تازهٔ 83 میلیون یورویی نیز برای تقویت بخش خصوصی، ایجاد اشتغال، آموزش، صحت و توانمندسازی اقتصادی زنان در نظر گرفته شده است. فرستادهٔ ویژهٔ اتحادیهٔ اروپا در بیانیه‌اش همچنین بر حمایت از آزادی رسانه‌ها تأکید کرده است. او حضور گروه‌های تروریستی در افغانستان را نگران‌کننده خوانده و از طالبان و پاکستان خواسته است تا خویشتن‌داری نشان دهند، از غیرنظامیان حفاظت کنند.

Image: GETTY IMAGES سازمان ملل متحد با تأکید بر حق امنیت برای همه زنان و دختران، از دولت‌ها خواسته است تا برای پایان‌دادن به خشونت مبتنی بر جنسیت، قوانین حمایتی را اجرا و در پیشگیری از خشونت سرمایه‌گذاری کنند. زنان ملل متحد امروز یک‌شنبه (27 میزان) در پیامی در شبکهٔ اجتماعی ایکس نوشت: «هر زن و دختری حق دارد در همه‌جا احساس امنیت کند.» این نهاد تأکید کرده است که دولت‌ها باید با اجرای مؤثر قوانین و پایان‌دادن به مصونیت عاملان خشونت، برای ایجاد جهانی عاری از ترس و تبعیض تلاش کنند. این پیام در حالی منتشر می‌شود که زنان افغانستان تحت حاکمیت طالبان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود محروم‌اند. افغانستان امروز تنها کشوری است که در آن دختران بالاتر از صنف ششم از آموزش منع شده‌اند؛ ممنوعیتی که بیش از 2.2 میلیون دختر را از مکتب بازداشته و آینده نسل جوان را تهدید می‌کند. طالبان همچنین کار زنان را در بیشتر نهادهای دولتی و خصوصی منع کرده و حضور آنان را در فضاهای عمومی، از جمله پارک‌ها، باشگاه‌های ورزشی و برنامه‌های تلویزیونی، ممنوع ساخته‌اند. این ممنوعیت‌های گسترده، زندگی زنان و دختران را به حاشیه رانده و فقر، ازدواج اجباری و خشونت خانگی را گسترش داده است. فعالان حقوق بشر می‌گویند سیاست‌های طالبان علیه زنان، مصداق «آپارتاید جنسیتی» است و ادامه آن تهدیدی جدی برای آینده اجتماعی و انسانی افغانستان به‌شمار می‌رود.

image source: wikipedia مرکز خبرنگاران افغانستان با محکوم‌کردن توقف فعالیت تلویزیون شمشاد از سوی طالبان، این اقدام را «دخالت مستقیم در امور رسانه‌ها» خوانده است. این نهاد روز شنبه (26 میزان) با نشر اعلامیه‌ای گفته است که استخبارات طالبان پخش تلویزیون شمشاد را به‌دلیل «پوشش‌ندادن درگیری‌های مرزی با پاکستان و عدم حمایت از طالبان» متوقف کرده است. مرکز خبرنگاران از طالبان خواسته است که فوراً اجازه‌ی فعالیت دوباره‌ی این رسانه‌ را دهند. گفتنی است که تلویزیون شمشاد جمعه‌شب (25 میزان)، به دستور نهادهای امنیتی طالبان در کابل «تا اطلاع ثانوی» تعطیل شد. فعالیت رادیو، صفحات اجتماعی و بخش‌های خبری این شبکه نیز هم‌زمان متوقف گردید. برخی منابع می‌گویند دستور توقف فعالیت این رسانه از سوی نهادهای امنیتی طالبان در قندهار صادر شده است؛ جایی که مقر اصلی هبت‌الله آخوندزاده، رهبر طالبان، است. تلویزیون شمشاد یکی از رسانه‌های باسابقه و پرمخاطب افغانستان است که از سال 1385 تاکنون به زبان پشتو برنامه‌های خبری، فرهنگی و اجتماعی تولید می‌کرد. از زمان بازگشت طالبان به قدرت، سانسور شدید رسانه‌ها، بازداشت خبرنگاران، تهدید مدیران رسانه‌ای و محدودیت‌های اقتصادی باعث تعطیلی ده‌ها رسانه‌ی داخلی شده است. توقف فعالیت شمشاد، یکی دیگر از نمونه‌های فشار فزاینده بر آزادی مطبوعات در افغانستانِ تحت سلطه‌ی طالبان است.

Image: AP دفتر هماهنگی امور بشردوستانه‌ی سازمان ملل (اوچا) اعلام کرده است که افغانستان با یکی از بدترین بحران‌های گرسنگی در جهان مواجه است. این نهاد امروز پنج‌شنبه (24 میزان) در پیامی در شبکه‌ی اجتماعی ایکس نوشته است: «9.5 میلیون نفر در افغانستان با ناامنی غذایی شدید روبه‌رو هستند و از هر پنج نفر، یک نفر نمی‌داند وعده‌ی غذایی بعدی‌اش از کجا تأمین خواهد شد.» اوچا هشدار داده است که زنان و کودکان بیشترین آسیب را از این بحران می‌بینند و در نبود بودجه‌ی فوری، میلیون‌ها نفر با خطر سوءتغذیه‌ی شدید مواجه‌اند. پیش‌تر، برنامه جهانی غذا (WFP) نیز هشدار داده بود که بحران گرسنگی در افغانستان روز‌به‌روز عمیق‌تر می‌شود. بر اساس آمار این نهاد، بیش از 7.4 میلیون زن و کودک در کشور نیاز به درمان فوری سوءتغذیه دارند. این سازمان احتمال داده بود که در سال 2025، بیش از 3.5 میلیون کودک زیر پنج سال به سوءتغذیه‌ی حاد دچار خواهند شد.