د اګست ۱۵ زخم؛ «ما کابل په ژړا پرېښود»
- Zan News
- 8 hours ago
- 3 min read
لیکواله: فرحناز فروغ | خبریاله
زه خبریاله وم. له کلمو سره مې ژوند کاوه او د کمرې او قلم له لارې مې د خپلو خلکو دردونه بیانول. خو یوه ورځ داسې راغله چې زه خپله د هغو کسانو له ډلې شوم چې باید د دردونو کیسې یې لیکل شوې وای.
هغه ورځ چې کابل سقوط وکړ، داسې احساس مې کاوه لکه له یوه ښار څخه مې ډېر څه له لاسه ورکړي وي؛ خپل کور، کوڅې، ملګري، خاطرې او هغه ارامي چې فکر مې کاوه تل به ورسره ژوند کوم. ما کابل په اوښلنو سترګو پرېښود.
کله چې له خپلې کورنۍ بېلېدم، نه پوهېدم چې دا مخه ښه به د څو ورځو لپاره وي، د څو میاشتو لپاره، او که ښايي د تل لپاره.
د هغو ورځو غږونه لا هم زما په ذهن کې ژوندي دي؛ د خلکو د ژړا غږ، د اضطراب غږ او د هغو قدمونو غږ چې نه پوهېدل کوم لوري ته روان دي.
زه هم د هماغې ګڼې ګوڼې په منځ کې وم؛ یوه خبریاله چې کلونه یې د نورو دردونه روایت کړي وو، خو هغه ورځ یې د خپل درد د بیان لپاره هېڅ کلمه نه موندله.
دا هر څه ډېر سخت او دردناک وو، خو تر دې هم دردناکه دا وه چې ما خپله خور د کابل د شپږمې امنیتي حوزې په یوه چاودنه کې له لاسه ورکړې وه. د هغې د خاطرو بار راته ډېر دروند و.
لا هم راته سخته ده چې باور وکړم، هغه نجلۍ چې یوه ورځ زموږ ترڅنګ په کور کې اوسېده، خندل یې، خبرې یې کولې او زموږ د ژوند یوه برخه وه، اوس یوازې زما په خاطرو کې ژوندۍ ده.
ما ونه شو کولای چې د وروستي ځل لپاره یې په غېږ کې ونیسم. ونه شو کولای ورته ووایم چې څومره مې مینه ورسره لرله.
او ښايي د دې کیسې تر ټولو دردناکه برخه همدا وي؛ جګړه یوازې انسانان نه وژني، کله ناکله له کورنیو څخه د وروستي ځل مخه ښې فرصت هم اخلي.
اوس زه په پردیسۍ کې یم او خور مې د خپل وطن تر خاورو لاندې ارامه پرته ده.
کله ناکله له ځانه پوښتم، که هغه چاودنه نه وای شوې، نن به هغه چېرته وه؟ څه به یې کول؟ ایا لا به هم یې غږ په کور کې اورېدل کېده؟ ایا لا به هم موږ د ژوند او راتلونکې په اړه له یو بل سره خبرې کولې؟
هېڅ یوه له دغو پوښتنو ځواب نه لري.
هغه ورځ پوه شوم چې ځینې دردونه یوازې په کلمو نه شي بیانېدای.
ما خپله خور له لاسه ورکړه، خپل وطن مې پرېښود او اوس په پردیسۍ کې ژوند کوم؛ له هغو خاطرو سره چې هرې یوې یې زما د زړه یوه برخه له ځان سره وړې ده.
کله ناکله خلک فکر کوي چې زه ژغورل شوې یم، ځکه له جګړې او ناامنۍ څخه راوتلې یم. خو هېڅوک دا نه پوښتي چې له هغه ځایه له څه شي سره راوتلې یم.
ما کابل پرېښود، خو کابل ما پرېنښود.
هره شپه د هغه ښار یوه برخه له ما سره خوب ته راځي؛ هغه کوڅه چې ترې تېرېدم، د خپلې کورنۍ اشنا غږونه، د ملګرو څېرې او هغه کور چې اوس یوازې زما په خاطرو کې پاتې دی.
پردیسي یوازې له یوه وطنه لرې اوسېدل نه دي. کله ناکله دا معنا لري چې هر سهار له خوبه پاڅېږې او پوهېږې چې هغه ژوند چې پېژندلې دې و، نور نشته.
زه لا هم هماغه خبریاله یم، خو دا ځل هغه خبر چې غواړم روایت یې کړم، زما خپله کیسه ده.
د هغې ښځې کیسه چې خپل کور یې له لاسه ورکړ.
د هغې کورنۍ کیسه چې غړي یې له یو بل لرې شول.
د هغه نسل کیسه چې اړ شو په یوه کوچني بکس کې د خاطرو یوه نړۍ پرېږدي.
کله ناکله مې زړه غواړي بېرته کابل ته ستون شم، نه د دې لپاره چې تېر وخت بدل کړم، بلکې یوازې د دې لپاره چې یو ځل بیا د خپلې کورنۍ ترڅنګ کښېنم او احساس کړم چې لا هم په دې نړۍ کې داسې یو ځای شته چې زه ورپورې تړلې یم.
ما کابل په ژړا پرېښود...
خو لا هم هیله لرم چې یوه ورځ به وکولای شم له اوښکو پرته کابل را په یاد کړم.
تر هغې ورځې به له خپلو خاطرو سره ژوند کوم، له خپلو خفګانونو سره به لیکل کوم او هڅه به کوم ژوندۍ پاتې شم؛ ښايي یوه ورځ مې قلم د سقوط او تېښتې پر ځای د بېرته ستنېدو، ارامۍ او له کورنۍ سره د بیا لیدنې کیسه ولیکي.
