پانزدهم آگست برای بسیاری از مردم شاید یک تاریخ عادی باشد؛ تاریخی در تقویم، تاریخی در کتاب‌های سیاسی، تاریخی که با سقوط کابل و بازگشت طالبان برابر است. اما برای من

من خبرنگار بودم؛ با کلمه‌ها زندگی می‌کردم و با دوربین و قلم، درد مردمم را روایت می‌کردم. اما روزی رسید که خودم شدم یکی از همان آدم‌هایی که باید از دردشان می‌نوشتم.

شاید سنگین‌ترین چیزی که یک مهاجر افغان با خود حمل می‌کند، نه پاسپورت است، نه ویزه و نه حتی چمدانی که از وطن آورده است. سنگین‌ترین بار، افغان بودن است.

من نیز در دوره نخست حاکمیت طالبان در کندز از آموزش محروم شدم. در آن زمان، در مکتب‌های خانگی و نزد ملا به آموزش ادامه دادم. با وجود همه دشواری‌ها، هرگز امیدم را از دست ندادم.