د اګست پنځلسمه ښايي د ډېرو خلکو لپاره یوه عادي نېټه وي؛ یوه نېټه په کلیزه کې، یوه نېټه په سیاسي کتابونو کې، یوه نېټه چې د کابل له سقوط او د طالبانو له بېرته راتګ سره تړل کېږي. خو زما لپاره

زه خبریاله وم. له کلمو سره مې ژوند کاوه او د کمرې او قلم له لارې مې د خپلو خلکو دردونه بیانول. خو یوه ورځ داسې راغله چې زه خپله د هغو کسانو له ډلې شوم چې باید د دردونو کیسې یې لیکل شوې وای.

ښايي تر ټولو دروند شی چې یو افغان کډوال یې له ځان سره وړي، نه پاسپورټ وي، نه ویزه او نه هم هغه بکس چې له وطنه یې راوړی وي. تر ټولو دروند بار، افغان‌والی دی.

زه هم د طالبانو د لومړۍ واکمنۍ پر مهال په کندز کې له زده‌کړو محرومه شوم. هغه وخت مې په کورنیو ښوونځیو او د ملا په حضور کې خپلو زده‌کړو ته دوام ورکړ. له ټولو ستونزو سره سره، هېڅکله مې خپله هیله له لاسه ورنه کړه.